Πέμπτη 18 Ιουλίου 2013

"ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ"

ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ· ο ένας με μαχαίρι, ο άλλος άοπλος.
Αυτός με το μαχαίρι λέει στον άλλο: “Θα σε σκοτώσω”.
“Μα γιατί”, ρωτά ο άοπλος, “τι σου΄χω κάνει; Πρώτη φορά βλεπόμαστε. Ούτε σε ξέρω, ούτε με ξέρεις”.
“Γι΄αυτό ακριβώς θα σε σκοτώσω. Αν γνωριζόμασταν μπορεί να σ΄αγαπούσα”, λέει αυτός με το μαχαίρι.
“ Ή και να με μισούσες”, λέει ο άοπλος, “να με μισούσες τόσο που με χαρά μεγάλη θα με σκότωνες. Γιατί να στερηθείς μια τέτοια απόλαυση; Έλα να γνωριστούμε”.
“Κι αν σ΄αγαπήσω”, επιμένει ο οπλισμένος, “αν σ΄αγαπήσω, τι θα κάνει ετούτο το μαχαίρι;”
“Ω μη φοβάσαι”, λέει ο άοπλος, “σκοτώνει ακόμη κι η αγάπη. Και τότε είναι πιο μεγάλη η απόλαυση”.

Αργύρης Χιόνης
 
 

Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013

"ΑΝΑΤΡΟΦΗ"



Λείπω
Λείπεις
Λύπη


Οικόσιτο ρήμα.
Το είχε δέσει η μάνα
μ’ ένα λουρί από το πόδι μου
για να μου κάνει συντροφιά όταν εκείνη
λύπη.
Ξέρω καλά τους χρόνους του και τις συνήθειές του.
Καμιά φορά,
στο τρίτο πρόσωπο βγάζει τη μάσκα
και απλώνεται
με ήττα.

(Εκτός κι αν κάτι
δεν έμαθα καλά.
Από παιδί.)


               Αντιγόνη Βουτσινά





Κυριακή 7 Ιουλίου 2013

"ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΘΑ ΄ΤΑΝ Η ΖΩΗ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ"...

...είπε ο Φ. Νίτσε χαρακτηρίζοντας, έτσι, τη μουσική ως την ανώτερη έκφραση της ζωής.


 
 
 

Από αυτά που ηρεμούν την ψυχή...


Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ (;)

Καλή παράσταση ή σημαντική ομιλία θεωρείται αυτή μετά την οποία το ακροατήριο ξεσπά σε ενθουσιώδες και συνεχές χειροκρότημα.
Όμως, όπως αποκαλύπτει νέα σουηδική έρευνα το "αν θα μας αντέξει το σκοινί" δεν "θα φανεί στο χειροκρότημα",  κι αυτό γιατί το χειροκρότημα κολλάει, είναι μεταδοτικό.
Σε ένα πλήθος, ο ένας επηρεάζεται πολύ από τον άλλο και χειροκροτεί μηχανικά, υποστηρίζουν οι επιστήμονες.
Κατά μέσο όρο, ο πρώτος αρχίζει να χειροκροτεί δύο δευτερόλεπτα μετά το τέλος μιας παράστασης ή ομιλίας, οι υπόλοιποι έχουν κάνει το ίδιο μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, ενώ συνολικά το χειροκρότημα του καθενός διαρκεί συνήθως γύρω στα έξι δευτερόλεπτα. Το χειροκρότημα σταματά κυρίως με τον ίδιο μιμητικό τρόπο που ξεκίνησε: όταν κάποιος κάνει την αρχή και βαρεθεί να χτυπά τα χέρια του.
Έτσι, μπορεί κανείς να εξηγήσει και επιστημονικά τη διαχρονική σημασία των "κλακαδόρων" (π.χ. σε ένα καταπιεστικό καθεστώς), οι οποίοι εντέχνως κατευθύνουν και επιμηκύνουν τις χειροκροτητικές αντιδράσεις του πλήθους.
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Ουψάλα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Journal of the Royal Society Interface" της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας, διαπίστωσαν ότι το χειροκρότημα είναι ιδιαίτερα κολλητικό και οι επευφημίες του καθενός διαρκούν ανάλογα με το πώς συμπεριφέρονται οι υπόλοιποι γύρω του.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, χρειάζονται απλώς λίγοι άνθρωποι για να αρχίσουν να χειροκροτούν και να επευφημούν, προκειμένου η ίδια συμπεριφορά να εξαπλωθεί πολύ γρήγορα και στους υπόλοιπους. 
   Ακόμα, διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι αρχίζουν ή όχι να χειροκροτούν περισσότερο με βάση αυτό που ακούν να έρχεται από το πλήθος, παρά με βάση αυτό που βλέπουν δίπλα τους. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να βλέπουν τους άλλους γύρω τους να χειροκροτούν, αρκεί που τους ακούν. Η μελέτη έδειξε ότι δεν έχει τόση σημασία αν χειροκροτά αυτός που κάθεται δίπλα σου, όσο αν στο χώρο διαχέεται γενικότερα ο θόρυβος από τα χειροκροτήματα και τις επιδοκιμασίες άλλων ανθρώπων. Όσο πιο δυνατός είναι ο θόρυβος, τόσο μεγαλύτερος είναι ο «πειρασμός» να χειροκροτήσει κανείς.



 

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

ΣΥΝΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

...γιατί οι ονειροπόλοι της μέρας είναι τυχεροί άνθρωποι. Μπορούν να ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013

Have a...

 Από κάπου το ξεσήκωσε αυτή η πολυτάλαντη φίλη μου! Το αποτύπωσε στο μυαλό της και μετά στον καμβά. Μου το έστειλε σε ανύποπτο χρόνο και κατάφερε, όντως, ξαφνιάζοντάς με ευχάριστα,να με κάνει να έχω μια....lovely day!


 Την ευχαριστώ πολύ!


 (...."μη μιλάς άλλο γι αγάπη,  η αγάπη είναι παντού", οι στίχοι που αλωνίζουν στο μυαλό μου περιεργάζοντάς το... )






Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

ΚΑΡΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΟΔΙΑ

 Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι εξακολουθούν να γράφονται υπέροχα τραγούδια. Σπάνια ίσως, αλλά έτσι αναδεικνύεται εντονότερα η αξία τους.
Καινούρια δισκογραφική δουλειά από τον Σταύρο Σιόλα με τίτλο "ΔΙΟΔΙΑ" κυκλοφόρησε τον τελευταίο μήνα.  Ξεχώρισε το ομώνυμο κομμάτι  καθιστώντας το ένα από τα αγαπημένα του δίσκου και από τα πρώτα που ακούστηκαν στο ραδιόφωνο.

 Η συμμετοχή της Φωτεινής Βελεσιώτου είναι καθοριστική. Προσδίδει κάτι το ιδιαίτερο και μυστηριακό, εκτοξεύοντας το ήδη ξεχωριστό ύφος του τραγουδιού.

 Οι υπέροχες χροιές των δυο ερμηνευτών και το αρμονικό "δέσιμο" μεταξύ τους παρασύρουν τον ακροατή σε ένα μελωδικό ταξίδι από καρδιάς, χωρίς στόμφο. Απλά και καθάρια!





Τώρα θα δεις τα χρώματα ν' αλλάζουνε
Και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα
Άγγελοι σαν θνητοί θα σ' αγκαλιάζουνε
Εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα

Τώρα θα πιω νερό απ' το ποτήρι σου
Δικά σου θά' ναι πια όσα δεν έχω
Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου
Κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω

Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο
Τζάμπα οικόπεδο σε παραλία
Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο
Και θα νικήσω δίχως πανοπλία

Τώρα θα δεις μες της ψυχής τα υπόγεια
Τραπέζι με ψωμί, νερό και αλάτι
Τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια
Που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη

 Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Στίχοι: Πόλυς Κυριακου


( Έτσι, για αλλαγή, θα ήταν εξαίσια μια νίκη χωρίς πανοπλία και μια καρδιά χωρίς διόδια ...)

Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΗΣ "ΑΝΟΙΞΗΣ"


Μέσα του πιο ανοιξιάτικου μήνα.
Τα χελιδόνια ήρθαν και μαζί τους έφεραν το αισιόδοξο μήνυμα της αλλαγής, της αναγέννησης της φύσης ( και όχι μόνο της φύσης).

Γιατί στο χέρι μας είναι να φτιάξουμε την Άνοιξη, όπως εμείς την ορίζουμε, ή όπως λέει ο Καζαντζάκης: "Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα"!



Προσπαθώντας με χρώματα, αρώματα και μουσικές να φέρω την άνοιξη στην τάξη, γνωρίζοντας πως, για κάποια παιδιά,  η τάξη τους είναι η Άνοιξη...


Κυριακή 14 Απριλίου 2013

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ

"...Εκτός από τον γνωστικό αναλφαβητισμό, υπάρχει και ο ψυχικός, αισθητικός και πολιτιστικός αναλφαβητισμός...Τι νόημα έχει η γνώση σ΄ ένα άτομο ψυχικά αναλφάβητο;...
Ας μην ξεχνάμε το παιδί που κρύβεται μέσα σε κάθε μαθητή. Εκείνος που αγνοεί τη φύση του παιδιού υπέρ της ιδιότητας του μαθητή, κινδυνεύει να χάσει και το παιδί και τον μαθητή..."

Τρίτη 9 Απριλίου 2013

ΤΙ ΘΕΛΩ

 Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα
Σε ξένα αναστυλώματα δεμένο.
Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο.
Μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω. 

Γ. Δροσίνης


Κυριακή 24 Μαρτίου 2013

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΑΣ

«Καμιά λέξη δεν ήταν ποτέ τόσο αποτελεσματική, όσο μια σωστά προγραμματισμένη παύση»  
                                                                                                           Μαρκ Τουέιν

 Τα σημεία στίξης (< στίζω= χαράζω, σκαλίζω) εμπλουτίζουν και δίνουν άλλον «αέρα» στο γραπτό λόγο, παρόλο που σημαίνουν και εννοούν αποκλειστικά παύσεις ή σιωπές. Θα μπορούσαμε να τα παραλληλίσουμε με τη σημειολογία στη μουσική που μας βοηθά να ερμηνεύσουμε ένα έργο έτσι όπως πραγματικά το είχε στο μυαλό του ο συνθέτης. Το αντίστοιχο συμβαίνει και στα κείμενα. Όταν διαβάζουμε ένα κείμενο, πρέπει να μπαίνουμε στη διαδικασία της ερμηνείας του και όχι απλά της ανάγνωσης. 

Τα ερωτηματικά φανερώνουν ότι ψάχνουμε απάντηση, προβληματιζόμαστε. Άρα, σκεφτόμαστε.
Η άνω τελεία μάς ξεκουράζει διακριτικά.
Τα αποσιωπητικά φιλοσοφούν.
Η τελεία κουβαλάει το φορτίο του οριστικού και του βέβαιου. 
Τα εισαγωγικά εξηγούνται, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης.
Η άνω-κάτω τελεία μάς σταματά με αυστηρότητα για να ακολουθήσει διευκρίνιση.
Το κόμμα (υποστιγμή) μάς δυσκολεύει τη ζωή. Η χρήση του είναι περίπλοκη και δεν στηρίζεται σε απόλυτους κανόνες. Εδώ, και λίγο ένστικτο δε βλάπτει. 
Μας δίνει ευκαιρία να πάρουμε μια ανάσα, αλλά γεννά και προσδοκίες. Ένα λάθος κόμμα, και πάει η προσδοκία! Μια λάθος ανάσα.... και να τη η παρανόηση!


Μια από τις πιο γνωστές παρανοήσεις στο φιλολογικό, και μη, κόσμο είναι η περίπτωση της άνω τελείας στο ποίημα του νομπελίστα Γ.Σεφέρη, "Άρνηση".



Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας• λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
 

  
(Η ακαδημαϊκός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μιλάει για το λάθος στη μελοποίηση του ποιήματος από τον Μίκη Θεοδωράκη.)

Είναι γνωστό ότι ο Σεφέρης δεν λέει ότι «πήραμε λάθος τη ζωή μας». Με «πόθους και με πάθος» την πήραμε, αλλά πώς να μπει άνω τελεία στο τραγούδι; Έτσι ερμηνεύτηκε λάθος ο στίχος.

Και ποιο είναι τελικά το πιο δυνατό σημείο στη στροφή αυτή; Το πιο σοκαριστικό; Η λέξη "λάθος" με ένα θαυμαστικό που μας φωνάζει για κάτι σοβαρό που έγινε ή ότι τελικά αλλάξαμε ζωή;

Και πώς αλλάζει κανείς ζωή;


 

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΙ ΗΧΟΙ



     Στην Τρίτη τάξη δάσκαλός μας ήταν ο Περίανδρος Κρασάκης... Αυτός ο δάσκαλος λοιπόν ώρες μας έπαιρνε τ’ αυτιά με τα φωνήεντα και με τους τόνους. Κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες […] και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε. Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει πάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, να ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο […]

Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μια ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι […]. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σχολείου και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ’χε έρθει εκείνη τη χρονιά από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

     -Σώπα, δάσκαλε, φώναξε, σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!
       
(Διασκευασμένο απόσπασμα  
    από το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο»)

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2013

Ο ΥΔΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΛΥΚΗΣ

" Ο υδροβιότοπος της Αλυκής, βρίσκεται δίπλα στην πόλη του Αιγίου, στο ακρωτήριο Γύφτισσα. Έχει τριγωνικό σχήμα και βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο.
Η έκτασή της είναι 180 στρ. περίπου, η περίμετρός της φθάνει τα 3,2 χλμ και το βάθος δεν ξεπερνά τους 50 πόντους.

Παρά το μικρό της μέγεθος η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί ένα πολύ σημαντικό οικοσύστημα, που συγκεντρώνει όλα τα κύρια χαρακτηριστικά ενός τυπικού υγροτόπου. Η εύκολη πρόσβαση αποτελεί ευνοϊκό στοιχείο για τη μελέτη του τόπου. Οι ζώνες καλαμιών και τα αλίπεδα είναι σε άριστη κατάσταση και από ορνιθολογική άποψη χαρακτηρίζονται πολύ σημαντικά αφού προσφέρουν καταφύγιο σε χιλιάδες μεταναστευτικά πουλιά κάθε χρόνο. Κατά τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες έχουν καταγραφεί πάνω από 209 είδη πουλιών που σταθμεύουν στην περιοχή. Μεταξύ αυτών υπάρχουν διάφορες ομάδες υδρόβιων και παρυδάτιων πουλιών, ακόμη και κύκνοι και φοινικόπτεροι (φλαμίνγκος). Πολλά από τα είδη που έχουν παρατηρηθεί στην περιοχή είναι απειλούμενα στην Ελλάδα. Αυτή η ποικιλότητα της ορνιθοπανίδας που είναι η μεγαλύτερη μεταξύ των υγροτόπων της Πελοποννήσου, συνδυαζόμενη με τις ευνοϊκές συνθήκες παρατήρησης των πουλιών, αναδεικνύουν τον υγρότοπο της Αλυκής ως μια αξιόλογη περιοχή για σκοπούς επιστημονικούς, εκπαιδευτικούς αλλά και αναψυχής."


Αυτά τα ενδιαφέροντα θα διαβάσει κανείς αν θελήσει να ψάξει μερικές πληροφορίες για τον εν λόγω υγροβιότοπο. Θα συνοδεύονται δε, από ειδυλλιακές εικόνες φυσικού κάλλους. Πράγματι, όταν η φύση δημιουργεί, το αποτέλεσμα είναι μεγαλειώδες. 

Όπου όμως εμπλακεί ο άνθρωπος, το αποτέλεσμα είναι αντάξιο της ποιότητάς του.


Παρόλο που ο κάδος ήταν δίπλα (γεμάτος βέβαια γιατί...πού να στέλνουμε τώρα δημοτικό υπάλληλο να τον αδειάσει;;), ο χώρος ήταν διάσπαρτος από άσπρες συσκευασίες, πλαστικά μπουκάλια και χαρτιά!




Γιατί μερικοί ποτέ δεν θα αποκτήσουν οικολογική συνείδηση. Είναι κρίμα και ντροπή!





Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

Η ΔΑΣΚΑΛΑ

Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
«Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό», της είπα. «Θα ‘χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα...»
«Για σαράντα».
«Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...»
«Δύο μήνες και πέντε μέρες...»
«Δύο μήνες ακριβώς... Το ‘χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...»
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
«Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;»
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακόκκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.
«Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του ... Βγάζουμε δύο ρούβλια ... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει ... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να ‘χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...»
«Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα» μουρμούρισε η Ιουλία.
«Το ‘χω σημειώσει!»
«Καλά...»
«Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα».
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
«Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία», μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... «Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα».
«Μπα; Και ‘γώ δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ’ τα...» Και της έδωσα έντεκα ρούβλια.
Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
«Ευχαριστώ», ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
«Και γιατί με ευχαριστείς;»
«Για τα χρήματα».
«Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;»
«Οι άλλοι δε μου ‘διναν τίποτα!»
«Δε σου ‘διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ’ αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;»
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.
Αντόν Τσέχωφ - Διηγήματα

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

"ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ"


Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ' αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μου 'μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ' αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ' άλλα να 'ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κική Δημουλά, "Το λίγο του κόσμου"

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ!

Σήμερα άνοιξε το Τριώδιο. Αυτό το εκκλησιαστικό βιβλίο που περιλαμβάνει ύμνους για 10 Κυριακές : από την Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Οι περισσότεροι όμως όταν ακούμε αυτή τη λέξη σκεφτόμαστε άλλα πράγματα. Καρναβάλια, μεταμφιέσεις, σερπαντίνες...(Περισσότερες πληροφορίες για σύνδεση τριωδίου και καρναβαλιού εδώ).

Για να μπω λοιπόν κι εγώ στο πνεύμα του τριωδίου, και αφού με ενέπνευσε η διακόσμηση κεντρικής καφετέριας, έφτιαξα αυτήν εδώ την κατασκευή (πρόχειρα βέβαια- ήθελα απλά να δω πώς θα βγει. Κανονικά, θέλει πιο πλούσια ...φούστα). Είναι πανεύκολη, με απλά υλικά και χωρίς πατρόν. Λίγη παρατήρηση αρκεί. Εννοείται πως θα την φτιάξω με τους μαθητές μου μιας και είναι πρωτότυπη και εντυπωσιακή..


 Καλό Τριώδιο, λοιπόν!


Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

"ΚΛΕΙΩ"

Η ταινία «ΚΛΕΙΩ» του Γυμνασίου Οιχαλίας Τρικάλων κέρδισε το Α΄ Βραβείο Καλύτερης Μαθητικής Ταινίας στο 5ο Νεανικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους που διεξήχθη στην Λάρισα την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013.





Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή μιας μαθήτριας, της Κλειώς, που ζει με τη γιαγιά της, καθώς οι γονείς της είναι μετανάστες στη Γερμανία. Αν και πρόκειται για ταινία μικρής διάρκειας, ζεις έντονα τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που βιώνει η Κλειώ στο σχολικό περιβάλλον, αλλά και στην καθημερινότητά της, το δυνατό συναίσθημα της φιλίας, την μοναξιά και εγκατάλειψη, την αγάπη. Η καταπληκτική φυσιογνωμία της γιαγιάς Βαγγελιώς, ξεδιπλώνει συναισθήματα, ενώ περνάει και το μήνυμα της στοργής προς την τρίτη ηλικία.


Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013

"Η ΜΑΡΚΙΖΑ"


" ...εσύ, όπου να πας, σε όποιο ταξίδι
σε λάθος στάση θα κατεβείς..."




Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ’ εκείνο το τοπίο της βροχής.

Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.
Εσύ όπου να πας, σ’ όποιο ταξίδι,
σε λάθος στάση θα κατεβείς.

Χρόνια μετά και κάτω απ’ τη μαρκίζα
σε βρήκα που `ρθες για να μη βραχείς,
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.

Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις,
κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις.