Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

 Η μουσική μπορεί να σου προσφέρει δυνατά συναισθήματα. Όλοι το ξέρουμε, αλλά στις μέρες μας όλο και σπανιότερα έχουμε αποδείξεις αυτής της γενικής παραδοχής.

Πέμπτη βράδυ και ο χώρος ασφυκτικά γεμάτος, έτοιμος να υποδεχτεί έναν αυθεντικό καλλιτέχνη. Ο Γ.Χαρούλης και η παρέα του επί 3 ώρες μας απογείωσε! Τρεις ώρες απόλυτης ευχαρίστησης...

Στη συναυλία αυτή άκουσα για πρώτη φορά ένα απ΄ τα τελευταία του τραγούδια. Ένα κομμάτι αφηγηματικό, χωρίς ανούσιες επαναλήψεις, που σου προκαλεί απλά δέος.

Η φιλία ανάμεσα σ΄ έναν άντρα και ένα άλογο.

Υπέροχο τραγούδι και απίθανη ερμηνεία.

Απ΄ τις ελάχιστες περιπτώσεις μου μας αποδεικνύουν ότι η μουσική είναι πολιτισμός.



Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Φένια Παπαδόδημα


Ο καβαλάρης τ' άλογο το 'χε μες στην καρδιά του.
Που να 'βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.

Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο.
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω,
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες.
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις;
Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ' εύρω ή θα μ' εύρεις».

Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει,
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει.
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ' αφήσαν...

Περνούσε κι ένας μάστορας που 'μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια.
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια,
την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα...

Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι
την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι.
Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν' παρακάλια
ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια...

«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω.
Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω».
Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι,
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι,
και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω,
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο...

Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.

2 σχόλια:

  1. Αναστασία μου,το άκουσα.... Υπέροχο τραγούδι!!!...
    Πολλά συγχαρητήρια στον δημιουργό και στον ερμηνευτή!...κι`εσένα σ`ευχαριστούμε που μας το πρότεινες....
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι πολύ που σ΄αρεσε, Χρυσούλα μου!Είναι απ αυτά που τα ακούς και ξαφνιάζεσαι ευχάριστα...
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Όχι προσβλητικό περιεχόμενο