Παρασκευή 25 Απριλίου 2014

Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ

Μια όμορφη ιστορία με θέμα δυο ερωτευμένα δέντρα που δυστυχώς δεν μπορούν να αγγίξουν το ένα το άλλο.  Η αγάπη όμως όλα τα μπορεί. "Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει " .
Μπορεί να καταφέρει το αδύνατο και πολυπόθητο άγγιγμα με οποιοδήποτε τίμημα.
Μία υπέροχη ταινία animation μικρού μήκους...



Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014

ΚΑΜΟΥΦΛΑΡΙΣΜΕΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ


"Ο θάνατος δίνει την μορφή του στον έρωτα, όπως τον δίνει και στη ζωή- μεταμορφώνοντάς την σε πεπρωμένο".

Albert Camus, Σημειωματάρια



Αγκαλιασμένο ζευγάρι στα συντρίμμια εργοστασίου που κατέρρευσε.


Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

"ΠΑΡΑΠΟΝΟ"

Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου .
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.
Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς…
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
Μα κάθε μέρα αποτυγχάνω.Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη Ζωή.
Που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,

στα χαμόγελα των ανθρώπων,


 στα χάδια των ζώων, 


σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, 


σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.



Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ΄ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.



απόσπασμα από το "Παράπονο"
Ο. Ελύτης

Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ (Παιδικό ποίημα)

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος 
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο...



Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014

Η ΣΟΦΙΑ ΕΝΟΣ 5ΧΡΟΝΟΥ

“... Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο.
Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:
  • Να μοιράζεσαι τα πάντα.
  • Να παίζεις τίμια.
  • Να μη χτυπάς τους άλλους.
  • Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.
  • Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.
  • Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.
  • Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.
  • Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.
  • Να κοκκινίζεις.
  • Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.
  • Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.
  • Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.
  • Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.
  • Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.
  • Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.
  • Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.
....Τελικά πρέπει να σας πω πως έχω άδεια παραμυθά. Ενας φίλος μου μου την έβγαλε και την κρέμασε στον τοίχο, πάνω από το γραφείο μου. Αυτή η άδεια μού επιτρέπει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου, για να ξαναβάζω σε σειρά τις εμπειρίες μου και να προωθώ το μύθο, όσο αυτός εξυπηρετεί κάποια όψη της αλήθειας. Ακόμη περιέχει το "πιστεύω" ενός παραμυθά:
* Πιστεύω ότι η φαντασία είναι πιο δυνατή από τη γνώση.
* Οτι ο μύθος είναι πιο δραστικός από την ιστορία.
* Οτι τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τα γεγονότα.
* Οτι η ελπίδα πάντα θριαμβεύει έναντι της εμπειρίας.
* Οτι το γέλιο είναι η μόνη θεραπεία της θλίψης.
* Και πιστεύω ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο.
Robert Fulghum 
  «Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο»
  Εκδ.  ΛΥΧΝΟΣ 

Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014

ΟΙ ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΕΣ

       Η ζωή μας μετριότανε με το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Ήταν σημείο αναφοράς για κάθε δραστηριότητά μας. Τα Χριστούγεννα γιατί, αφού υποβάλαμε τους εαυτούς μας σε εξαντλητική νηστεία, θα τρώγαμε επιτέλους το αυγολέμονο, ενίοτε με γαλοπούλα και το Πάσχα γιατί θα τρώγαμε τη Δευτέρα και όχι την Κυριακή το κατσίκι στο φούρνο με τις πατάτες. Αυτό ήτανε για μας το νόημα των εορτών και γι’ αυτό τις περιμέναμε με λαχτάρα. Ο εκκλησιασμός ήταν πάντα σε δεύτερη μοίρα γιατί έπρεπε να βάλουμε τα καλά ρούχα που δεν είχαμε και επομένως όλο και κάτι παράταιρο θα τόνιζε τη διαφορά μας από κάποια άλλα παιδιά.
Πλησιάζανε τα Χριστούγεννα. Είχαμε πια βαρεθεί το καθημερινό ψωμί με λάδι και η αγωνία μας είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της . Μια δυο μέρες ακόμα και επιτέλους θα τρώγαμε! Κάτι είχαμε ακούσει για τον Άγιο Βασίλη που δίνει δώρα στα παιδιά και η ελπίδα μας έκανε να αντέχουμε και την πείνα και την ανέχεια. Ίσως να τον είχαμε παρακαλέσει και στη βραδινή προσευχή μας να μας θυμηθεί κάπου εκεί ανάμεσα στο “Πάτερ ημών” και στο “Δι’ ευχών” και αυτό το είχαν μυριστεί και οι γονείς μας.
Έκανε ένα διαβολεμένο κρύο. Το πρωί που σηκωθήκαμε βρήκαμε την αυλή μας γεμάτη χιόνια και τα βουνά απέναντι κάτασπρα. Το δεύτερο πολύ λίγο μας απασχολούσε αφού ο κόσμος μας ήταν η αυλή μας. Ο πατέρας μου πήρε ένα φτυάρι και δημιούργησε ένα διάδρομο που οδηγούσε από το κυρίως σπίτι στη γωνιά, που αντιστοιχούσε με το σημερινό καθιστικό, κάπου δέκα μέτρα δηλαδή. Αυτό σήμαινε πολύ απλά πως την υπόλοιπη μέρα μας θα την περνούσαμε  κλεισμένοι σ’ ένα χώρο που δε μας ενθουσίαζε ιδιαίτερα.
Τι να κάνει ένα παιδί λοιπόν κλεισμένο έτσι χωρίς κανένα ενδιαφέρον; Πόση ώρα θα  κάτσει να ζεστάνει τα χέρια του στη φωτιά και στο κάτω κάτω πόσο θα κρυώνει; Γι αυτό κι εμείς βρήκαμε παιχνίδι να κάνουμε: Ήταν μια σιδερένια ρόδα που χώραγε ίσα ίσα στο κεφάλι μας και στερεωνότανε στο λαιμό μας. Παλιά η οικογένειά μου είχε λιτρουβειό και ανεμόμυλο μα δεν ήταν σε λειτουργία ούτε το ένα ούτε το άλλο πλέον. Φαίνεται πως η ρόδα ήταν από τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις του παρελθόντος μας.
Τη βαφτίσαμε τυφλόμυγα. Όποιος τη φόραγε στο λαιμό του προσπαθούσε να πιάσει τον άλλον τρέχοντας μέσα στα λίγα τετραγωνικά. Το παιχνίδι αυτό μας εκτόνωσε κάπως μα το κρύο μέταλλο μας αρρώστησε  και την άλλη μέρα είμαστε και οι δύο με πυρετό. Έτσι γλιτώσαμε και την παράταιρη Χριστουγεννιάτικη φορεσιά, μια που δεν πήγαμε στην εκκλησία.
 Του Άη Βασιλειού ήτανε γλυκιά μέρα. Πρωί μόλις ξυπνήσαμε ο πατέρας μου μας έδωσε από μια φυσαρμόνικα. «Σας τις έφερε ο Άγιος Βασίλης» μας είπε «να τις προσέχετε γιατί αν τις χαλάσετε δε θα σας ξαναφέρει τίποτα». Ήτανε μικρούλες και γυαλιστερές και πάνω έγραφαν με ανάγλυφα γράμματα κάτι ακαταλαβίστικα για μας. Στην αρχή τις προσέχαμε. Τις είχαμε μόνο για τη μελωδία που μας χάριζαν και που όλους τους άλλους τους ενοχλούσε και αναρωτιόμασταν γιατί.
Την άλλη μέρα άρχισε η επεξεργασία εις βάθος. Πρώτα βγάλαμε τα πλαϊνά και τις φυσούσαμε χωρίς αυτά. Μας άρεσε να νιώθουμε τις παλμικές κινήσεις από τα γλωσσίδια πάνω στα ακροδάχτυλά μας. Μετά έγινε πιο μεγάλο το κακό, αφού τα ελασματάκια το ένα μετά το άλλο, τα στραβώναμε ή τα κόβαμε ώσπου στο τέλος έμεινε ένα κουφάρι μονάχο,γεμάτο τρύπες, ξεδοντιασμένο και άχρηστο.

Μου έμεινε μόνο το μαράζι από τότε (γι αυτό μάλλον αγοράζω συχνά φυσαρμόνικα στο γιο μου) και για χρόνια η εντύπωση πως ο Άγιος Βασίλης θύμωσε και γι αυτό δε μας ξανάφερε ποτέ δώρο.

Ιωνάθαν

Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2013

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!

Οι καλύτερες ευχές Χριστουγέννων δίνονται συνήθως από παιδιά.  Ίσως επειδή είναι αυθόρμητα και ξέρουν να ευχηθούν από καρδιάς, χωρίς να προηγηθεί σκέψη...Ίσως πάλι επειδή με τα δικά τους μάτια μπορούν να δουν το παν μέσα στο τίποτα, να σου θυμίσουν να σκέφτεσαι πιο απλά, και άρα πιο σωστά, να σε εκπλήξουν με τη σοφία των λίγων χρόνων τους.  Σε αντίθεση βέβαια με τους ενήλικες που βλέπουν το τίποτα μέσα στα πάντα, που σκέφτονται πολύ πριν ευχηθούν κάτι για να πετύχουν την πιο αποτελεσματική ευχή ή που, όπως συμβαίνει πολλάκις, αραδιάζουν ευχές χωρίς να τις εννοούν. Κοινές και κενές.

Το σίγουρο πάντως είναι πως αν οι ευχές των παιδιών, οι αληθινές και πρωτότυπες,  μοιραστούν (ή κρεμαστούν στην συγκεκριμένη περίπτωση), τότε θα πιάσουν τόπο.Μακάρι να πραγματοποιηθούν όλες τους!



Το χριστουγεννιάτικο δέντρο μας. Αποκλειστική δημιουργία των παιδιών.


Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

ΘΥΜΗΣΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ


"Χρειάζομαι μια σοφίτα!" είπα σχεδόν φωναχτά και αμέσως το πήρα πίσω, μια που δεν έχω ούτε σπίτι. Μένω σ’ ένα τριάρι στο κέντρο της πόλης , με αρκετή φασαρία, μέτρια υγρασία και καθόλου ανοικτό χώρο ή θέα.
Σήμερα έβρεχε και δεν μετρούσα τις στάλες  ούτε παρακολουθούσα τα φύλλα που χόρευαν στο φύσημα του αέρα . Ακούγεται μια δυνατή βροντή . Τα τζάμια παίζουν τρίζοντας σαν να γίνεται σεισμός…......

…..Όταν βροντάει δυνατά να λες : «Άγια Αγάθη βόηθα» λέει σοβαρά ο παππούς και αμέσως το κάνει πράξη κάνοντας το σταυρό του . Η γιαγιά όρθια σχεδόν στη μέση του χαμόσπιτου. Μάλλον είναι γεμάτη αγωνία, μα εμείς τα μικρά νομίζουμε πως φοβάται τις βροντές. Η αγωνία όμως ήταν για τους γονείς μου που έλειπαν σε κάποιο χωράφι πολύ μακριά. Σε μια γωνιά καίει κάτι που μοιάζει με τζάκι. Δεν ζεσταίνει το χώρο, μα καθρεφτίζει τη ζεστασιά της ψυχής μας . Κάπου μες στη μέση, ένα τραπέζι που  γίνεται συχνά πυκνά παιχνίδι μας.Τα πόδια του είναι σπασμένα και στερεωμένα με πρόκες που καμιά φορά τρυπάνε τα γυμνά μας γόνατα πάνω στο παιχνίδι.
 "Γιαγιά πεινάω" λέει ξαφνικά ο αδερφός μου. Σαν να ξύπνησε από λήθαργο και με αρκετή αμηχανία κοίταξε γύρω της, στράφηκε προς το ερμάρι του τοίχου και είπε: "περιμένετε λίγο πάω εδώ δίπλα στη Γιούλια να πάρω δανεικό λίγο ψωμί και αύριο που θα ζυμώσουμε με τη μάνα σας, της το δίνουμε". Κι έφυγε με μιας μες στη βροχή λες και δε συνέβαινε τίποτα κι εμείς μείναμε μαζεμένα σε μια γωνιά γιατί τον παππού τον φοβόμαστε.
        Κόντευε σούρουπο, η ώρα δηλαδή που οι γονείς μας θα έρχονταν από τις δουλειές του χωραφιού, να κάνουν και τις δουλειές του σπιτιού, προπάντων το πότισμα και το τάισμα  των ζώων και ότι άλλο, μέχρι να έρθει και η δική μας σειρά να μας πάνε για ύπνο.
Δίπλα στη στέρνα η μάνα μου πότιζε το άλογο όταν ακούστηκε ο εκκωφαντικός κρότος του κεραυνού που έπεσε. Η αυλή  γέμισε από μια λάμψη,  το άλογο τινάχτηκε, ο παππούς αλαφιάστηκε και η μάνα μου βρέθηκε ξαπλωμένη κάτω, μέσα στα νερά. Αρχίσαμε να φωνάζουμε.  Ήταν που φοβηθήκαμε τον ασυνήθιστα μεγάλο κρότο, μα πιο πολύ πιστεύω ήταν που βλέπαμε τη  μητέρα ξαπλωμένη. Η ίδια μας δήλωσε αργότερα πως την μετακίνησε λίγο το άλογο καθώς προσγειωνόταν  και έτσι επέζησε ,αλλιώς ήταν σίγουρη πως ο κεραυνός θα την είχε σκοτώσει. Αυτό ήταν το θέμα των συζητήσεών μας για πολλές μέρες και κάθε μία από αυτές είχε κάτι καινούργιο να μας αποκαλύψει.

Στο τέλος βρήκαμε  το σημείο που είχε πέσει ο κεραυνός και άρχισε η εξερεύνησή του. Ήτανε μια  λακκούβα  με βάθος όσο το ύψος μας με μαυρισμένες πέτρες γύρω της και κατεβαίναμε μέσα ψάχνοντας για το εύρημα. Όπου έπεφτε αστροπελέκι, έλεγε η παράδοση, βρίσκονταν πέτρες με θαυματουργές ιδιότητες, που έκαναν να σταματάει η αιμορραγία ή να επανέρχεται το γάλα στην περίπτωση που χανότανε σε μια λεχώνα. Ήτανε πεποίθηση πως συνέβαινε αυτό και μάλιστα είχαμε στο σπίτι πέτρες και για τις δυο αυτές περιπτώσεις. Οι μεγάλοι τις προσέχανε σαν τα μάτια τους μη τυχόν και τις χάσουμε εμείς τα παιδιά μια που πολύ μας άρεσε να τις επεξεργαζόμαστε και να ακούμε την ιστορία τους.   


Ιωνάθαν   
                                                                                                

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ

Το πιο δύσκολο, που λες, δεν είναι να έρθει ο άλλος στη θέση σου,
-αυτό κοντεύει βρισιά πια.
Είναι να μπει στον κόπο να γυρίσει να σε κοιτάξει.
Γι' αυτό, το κάνει μόνο μες στην τύφλα, στον έρωτα. Εγγυημένα πράματα.
Πάντα έτσι ήταν. Για να κρατιέται αμείωτη η οδύνη πάνω στη γη.

Ας μη γεννιόσουνα εδώ. Ή ερωτέψου.



Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΠΝΙΓΗΚΕ Η ΠΑΙΔΕΙΑ....

"Το πρόβλημά μας στο να κατανοήσουμε την υποχρεωτική εκπαίδευση προέρχεται από ένα ενοχλητικό γεγονός: ότι το κακό που κάνει, από την ανθρώπινη σκοπιά, είναι σωστό από την σκοπιά του συστήματος".
                                                                                     
Τζον  Τέιλορ Γκάτο


Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2013

ΤΑ 7 ΛΑΘΗ

Ο Γκάντι είχε μελετήσει βαθιά το πρόβλημα της βίας και λίγο πριν την δολοφονία του έδωσε μία λίστα στον εγγονό του, η οποία περιείχε τα 7 λάθη του κόσμου.

1. Πλούτος χωρίς δουλειά


2. Ηδονή χωρίς συνείδηση


3. Γνώση χωρίς χαρακτήρα


4. Εμπόριο χωρίς ηθική


5. Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά


6. Λατρεία χωρίς θυσία


7. Πολιτική χωρίς αρχές



Ο εγγονός του αργότερα πρόσθεσε ένα ακόμη:

8. Δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις.



                                                                                                                                                     Πηγή


Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ


 Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία.
 

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών.









Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

♥ ♥ ♥



Υπάρχουν μερικοί που βλέπουν καρδιές παντού...
(Λιωμένο κερί στο χρώμα της αγάπης και του πάθους.)




Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΕΛΩΔΙΑ (2)

Διαβάζοντας μια εφημερίδα ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης και μουσικός Jarbas Agnelli, παρατήρησε μια φωτογραφία με πουλιά πάνω σε ηλεκτρικά σύρματα, που του θύμισε μουσική παρτιτούρα. Έκοψε τη φωτογραφία και προσπάθησε να συνθέσει μουσική χρησιμοποιώντας σαν παρτιτούρα τις ακριβείς θέσεις των πουλιών στα σύρματα. Το έκανε απλά από περιέργεια.
Έπειτα έστειλε τη σύνθεσή του στο φωτογράφο, αυτός την προώθησε στην εφημερίδα του και σε λίγο καιρό μια παρόρμηση της στιγμής μετατράπηκε σε μια όμορφη ιστορία που έκανε το γύρω του κόσμου.
Απολαύστε το αποτέλεσμα στο video που ακολουθεί.

                                                               http://vimeo.com/6428069





(Ως συνέχεια παλαιότερης ανάρτησης)

Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013

ΑΝΑΓΝΩΣΗ

"Πιστεύω ότι η ανάγνωση είναι κατά βάση το γόνιμο θαύμα μιας επικοινωνίας εν μέσω μοναξιάς." 
Μ. Προυστ


Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013

ΒΗΜΑΤΑ ΚΡΟΥΣΗΣ



Είναι φορές που λυγίζεις,που όσα έχεις να αντιμετωπίσεις σε νικούν (είναι βαριά για τους δικούς σου ώμους ), που σκύβεις το κεφάλι για να μην αντικρίσουν το θλιμμένο σου πρόσωπο...

Είναι  φορές που σε ρωτάνε "τι κάνεις;" και τότε λες το μεγαλύτερο και πιο συχνό σου ψέμα: "Καλά είμαι." 

Έρχονται όμως και φορές που αναδύεται εντός σου μια ξαφνική ανάταση, αναγεννάσαι πλήρως από το τίποτα.Λειτουργείς αντίστροφα και διεκδικείς τα θέλω σου..αντιδράς..κάνεις τα πρώτα σου βήματα. Στην αρχή στρεκλώντας, μα ολοένα και πιο σταθερά...είναι τα βήματα που μέλλουν να γίνουν βήματα κρούσης. Κρούσης με το κατεστημένο και το αδύνατο.Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αλλάξουμε τον ρου της ζωής μας και -γιατί όχι;- της ιστορίας.


Όσο ζω, ελπίζω •μα δε φτάνει.
Όσο ζω, προσμένω• μα δε φτάνει.
Όσο ζω, θα χτυπώ.
Θα χτυπώ δυνατά για να μ' ακούσουν.
Σαν ραβδί σε δέρμα τυμπάνου.
Σαν βήμα στο δέρμα της γης.
Σαν ρυθμός σε σύνθημα.

Τα βήματά μας κρούουν δοκιμάζοντας τον κόσμο.
Αν είναι γερός, θα βαστάξει.
Αν είναι ετοιμόρροπος, θα πέσει
και θα παρασύρει
αυτούς που τον ροκανίζουν.

Χτυπήστε κι εσείς!
Δώστε το δικό σας έναυσμα.
Κάντε την ελπίδα, πράξη,
το όνειρο, αποτέλεσμα,
τα βήματά σας, βήματα κρούσης,
τη ζωή σας, λεύτερη.
Αυτό είναι ο χορός : ανταρσία!
Βγάζει μονάχα μια κραυγή:
”τούτα τα κορμιά που πάλλονται, να τα φοβάστε!
”

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΓΙΑΚΗΣ

[Ένα ποίημα που συμπολιάστηκε με την ομότιτλη χορογραφία του Γιώργου Μαγιάκη, στελέχους του Χορευτικού Τμήματος Π.Ο. Δήμου Πατρέων. Μιας χορογραφίας που συνετέθη από τον συνδυασμό ήχων κρουστών οργάνων με βήματα παραδοσιακών χορών, διασκευασμένα υπό μια σύγχρονη οπτική γωνία συνταιριάζοντας έτσι το  κινησιολογικό μοτίβο των ελληνικών παραδοσιακών χορών στις ανάγκες και τα βιώματα του σύγχρονου λαϊκού ανθρώπου.]


Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013

ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

"...τόσα φθινόπωρα και δε γνωρίσαμε ακόμα την ψυχή μας..."
                                                                                    Τ. Λειβαδίτης


Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2013

ΜΑΧΗΤΗΣ


Για το μόνο λόγο που θα σκύψω είναι για να ξεθάψω όσα κρυμμένα τιμαλφή πρέπει να σώσω.
Και θα το κάνω!

Θα σκάψω με το σουγιά.

Κι άμα χαλάσει ο σουγιάς, με το πιρούνι.

Και όταν θα στραβώσει το πιρούνι, με τα νύχια μου!

Και όταν ματώσουν τα δάχτυλα, θα το κάνω με τους αγκώνες!

Θα σκάβω, θα σκάβω έως ότου σκιστεί η σάρκα μου.

Τουλάχιστον θα έχω φτάσει στη μέση και θα μπορέσω να συνεχίσω να σκάβω με τα πόδια μέχρι να κοπούν τα γόνατά μου.

Έχω πάρει μιαν απόφαση!

Σε όσα εμπόδια και αν βρεθώ, σε όσες ρίζες κι αν σκοντάψω,
σε όσες πέτρες και αν χτυπήσω, έχω πάρει μιαν ΑΠΟΦΑΣΗ! 


 Πρέπει μονάχος να σηκώσω την άνοιξη. 

Γ. Μαγιάκης