Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΗΣ "ΑΝΟΙΞΗΣ"


Μέσα του πιο ανοιξιάτικου μήνα.
Τα χελιδόνια ήρθαν και μαζί τους έφεραν το αισιόδοξο μήνυμα της αλλαγής, της αναγέννησης της φύσης ( και όχι μόνο της φύσης).

Γιατί στο χέρι μας είναι να φτιάξουμε την Άνοιξη, όπως εμείς την ορίζουμε, ή όπως λέει ο Καζαντζάκης: "Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα"!



Προσπαθώντας με χρώματα, αρώματα και μουσικές να φέρω την άνοιξη στην τάξη, γνωρίζοντας πως, για κάποια παιδιά,  η τάξη τους είναι η Άνοιξη...


Κυριακή 14 Απριλίου 2013

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ

"...Εκτός από τον γνωστικό αναλφαβητισμό, υπάρχει και ο ψυχικός, αισθητικός και πολιτιστικός αναλφαβητισμός...Τι νόημα έχει η γνώση σ΄ ένα άτομο ψυχικά αναλφάβητο;...
Ας μην ξεχνάμε το παιδί που κρύβεται μέσα σε κάθε μαθητή. Εκείνος που αγνοεί τη φύση του παιδιού υπέρ της ιδιότητας του μαθητή, κινδυνεύει να χάσει και το παιδί και τον μαθητή..."

Τρίτη 9 Απριλίου 2013

ΤΙ ΘΕΛΩ

 Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα
Σε ξένα αναστυλώματα δεμένο.
Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο.
Μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω. 

Γ. Δροσίνης


Κυριακή 24 Μαρτίου 2013

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΑΣ

«Καμιά λέξη δεν ήταν ποτέ τόσο αποτελεσματική, όσο μια σωστά προγραμματισμένη παύση»  
                                                                                                           Μαρκ Τουέιν

 Τα σημεία στίξης (< στίζω= χαράζω, σκαλίζω) εμπλουτίζουν και δίνουν άλλον «αέρα» στο γραπτό λόγο, παρόλο που σημαίνουν και εννοούν αποκλειστικά παύσεις ή σιωπές. Θα μπορούσαμε να τα παραλληλίσουμε με τη σημειολογία στη μουσική που μας βοηθά να ερμηνεύσουμε ένα έργο έτσι όπως πραγματικά το είχε στο μυαλό του ο συνθέτης. Το αντίστοιχο συμβαίνει και στα κείμενα. Όταν διαβάζουμε ένα κείμενο, πρέπει να μπαίνουμε στη διαδικασία της ερμηνείας του και όχι απλά της ανάγνωσης. 

Τα ερωτηματικά φανερώνουν ότι ψάχνουμε απάντηση, προβληματιζόμαστε. Άρα, σκεφτόμαστε.
Η άνω τελεία μάς ξεκουράζει διακριτικά.
Τα αποσιωπητικά φιλοσοφούν.
Η τελεία κουβαλάει το φορτίο του οριστικού και του βέβαιου. 
Τα εισαγωγικά εξηγούνται, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης.
Η άνω-κάτω τελεία μάς σταματά με αυστηρότητα για να ακολουθήσει διευκρίνιση.
Το κόμμα (υποστιγμή) μάς δυσκολεύει τη ζωή. Η χρήση του είναι περίπλοκη και δεν στηρίζεται σε απόλυτους κανόνες. Εδώ, και λίγο ένστικτο δε βλάπτει. 
Μας δίνει ευκαιρία να πάρουμε μια ανάσα, αλλά γεννά και προσδοκίες. Ένα λάθος κόμμα, και πάει η προσδοκία! Μια λάθος ανάσα.... και να τη η παρανόηση!


Μια από τις πιο γνωστές παρανοήσεις στο φιλολογικό, και μη, κόσμο είναι η περίπτωση της άνω τελείας στο ποίημα του νομπελίστα Γ.Σεφέρη, "Άρνηση".



Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας• λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
 

  
(Η ακαδημαϊκός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μιλάει για το λάθος στη μελοποίηση του ποιήματος από τον Μίκη Θεοδωράκη.)

Είναι γνωστό ότι ο Σεφέρης δεν λέει ότι «πήραμε λάθος τη ζωή μας». Με «πόθους και με πάθος» την πήραμε, αλλά πώς να μπει άνω τελεία στο τραγούδι; Έτσι ερμηνεύτηκε λάθος ο στίχος.

Και ποιο είναι τελικά το πιο δυνατό σημείο στη στροφή αυτή; Το πιο σοκαριστικό; Η λέξη "λάθος" με ένα θαυμαστικό που μας φωνάζει για κάτι σοβαρό που έγινε ή ότι τελικά αλλάξαμε ζωή;

Και πώς αλλάζει κανείς ζωή;


 

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΙ ΗΧΟΙ



     Στην Τρίτη τάξη δάσκαλός μας ήταν ο Περίανδρος Κρασάκης... Αυτός ο δάσκαλος λοιπόν ώρες μας έπαιρνε τ’ αυτιά με τα φωνήεντα και με τους τόνους. Κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες […] και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε. Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει πάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, να ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο […]

Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μια ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι […]. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σχολείου και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ’χε έρθει εκείνη τη χρονιά από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

     -Σώπα, δάσκαλε, φώναξε, σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!
       
(Διασκευασμένο απόσπασμα  
    από το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο»)

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2013

Ο ΥΔΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΛΥΚΗΣ

" Ο υδροβιότοπος της Αλυκής, βρίσκεται δίπλα στην πόλη του Αιγίου, στο ακρωτήριο Γύφτισσα. Έχει τριγωνικό σχήμα και βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο.
Η έκτασή της είναι 180 στρ. περίπου, η περίμετρός της φθάνει τα 3,2 χλμ και το βάθος δεν ξεπερνά τους 50 πόντους.

Παρά το μικρό της μέγεθος η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί ένα πολύ σημαντικό οικοσύστημα, που συγκεντρώνει όλα τα κύρια χαρακτηριστικά ενός τυπικού υγροτόπου. Η εύκολη πρόσβαση αποτελεί ευνοϊκό στοιχείο για τη μελέτη του τόπου. Οι ζώνες καλαμιών και τα αλίπεδα είναι σε άριστη κατάσταση και από ορνιθολογική άποψη χαρακτηρίζονται πολύ σημαντικά αφού προσφέρουν καταφύγιο σε χιλιάδες μεταναστευτικά πουλιά κάθε χρόνο. Κατά τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες έχουν καταγραφεί πάνω από 209 είδη πουλιών που σταθμεύουν στην περιοχή. Μεταξύ αυτών υπάρχουν διάφορες ομάδες υδρόβιων και παρυδάτιων πουλιών, ακόμη και κύκνοι και φοινικόπτεροι (φλαμίνγκος). Πολλά από τα είδη που έχουν παρατηρηθεί στην περιοχή είναι απειλούμενα στην Ελλάδα. Αυτή η ποικιλότητα της ορνιθοπανίδας που είναι η μεγαλύτερη μεταξύ των υγροτόπων της Πελοποννήσου, συνδυαζόμενη με τις ευνοϊκές συνθήκες παρατήρησης των πουλιών, αναδεικνύουν τον υγρότοπο της Αλυκής ως μια αξιόλογη περιοχή για σκοπούς επιστημονικούς, εκπαιδευτικούς αλλά και αναψυχής."


Αυτά τα ενδιαφέροντα θα διαβάσει κανείς αν θελήσει να ψάξει μερικές πληροφορίες για τον εν λόγω υγροβιότοπο. Θα συνοδεύονται δε, από ειδυλλιακές εικόνες φυσικού κάλλους. Πράγματι, όταν η φύση δημιουργεί, το αποτέλεσμα είναι μεγαλειώδες. 

Όπου όμως εμπλακεί ο άνθρωπος, το αποτέλεσμα είναι αντάξιο της ποιότητάς του.


Παρόλο που ο κάδος ήταν δίπλα (γεμάτος βέβαια γιατί...πού να στέλνουμε τώρα δημοτικό υπάλληλο να τον αδειάσει;;), ο χώρος ήταν διάσπαρτος από άσπρες συσκευασίες, πλαστικά μπουκάλια και χαρτιά!




Γιατί μερικοί ποτέ δεν θα αποκτήσουν οικολογική συνείδηση. Είναι κρίμα και ντροπή!





Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

Η ΔΑΣΚΑΛΑ

Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
«Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό», της είπα. «Θα ‘χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα...»
«Για σαράντα».
«Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...»
«Δύο μήνες και πέντε μέρες...»
«Δύο μήνες ακριβώς... Το ‘χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...»
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
«Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;»
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακόκκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.
«Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του ... Βγάζουμε δύο ρούβλια ... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει ... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να ‘χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...»
«Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα» μουρμούρισε η Ιουλία.
«Το ‘χω σημειώσει!»
«Καλά...»
«Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα».
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
«Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία», μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... «Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα».
«Μπα; Και ‘γώ δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ’ τα...» Και της έδωσα έντεκα ρούβλια.
Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
«Ευχαριστώ», ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
«Και γιατί με ευχαριστείς;»
«Για τα χρήματα».
«Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;»
«Οι άλλοι δε μου ‘διναν τίποτα!»
«Δε σου ‘διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ’ αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;»
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.
Αντόν Τσέχωφ - Διηγήματα

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

"ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ"


Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ' αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μου 'μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ' αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ' άλλα να 'ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κική Δημουλά, "Το λίγο του κόσμου"

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ!

Σήμερα άνοιξε το Τριώδιο. Αυτό το εκκλησιαστικό βιβλίο που περιλαμβάνει ύμνους για 10 Κυριακές : από την Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Οι περισσότεροι όμως όταν ακούμε αυτή τη λέξη σκεφτόμαστε άλλα πράγματα. Καρναβάλια, μεταμφιέσεις, σερπαντίνες...(Περισσότερες πληροφορίες για σύνδεση τριωδίου και καρναβαλιού εδώ).

Για να μπω λοιπόν κι εγώ στο πνεύμα του τριωδίου, και αφού με ενέπνευσε η διακόσμηση κεντρικής καφετέριας, έφτιαξα αυτήν εδώ την κατασκευή (πρόχειρα βέβαια- ήθελα απλά να δω πώς θα βγει. Κανονικά, θέλει πιο πλούσια ...φούστα). Είναι πανεύκολη, με απλά υλικά και χωρίς πατρόν. Λίγη παρατήρηση αρκεί. Εννοείται πως θα την φτιάξω με τους μαθητές μου μιας και είναι πρωτότυπη και εντυπωσιακή..


 Καλό Τριώδιο, λοιπόν!


Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

"ΚΛΕΙΩ"

Η ταινία «ΚΛΕΙΩ» του Γυμνασίου Οιχαλίας Τρικάλων κέρδισε το Α΄ Βραβείο Καλύτερης Μαθητικής Ταινίας στο 5ο Νεανικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους που διεξήχθη στην Λάρισα την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013.





Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή μιας μαθήτριας, της Κλειώς, που ζει με τη γιαγιά της, καθώς οι γονείς της είναι μετανάστες στη Γερμανία. Αν και πρόκειται για ταινία μικρής διάρκειας, ζεις έντονα τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που βιώνει η Κλειώ στο σχολικό περιβάλλον, αλλά και στην καθημερινότητά της, το δυνατό συναίσθημα της φιλίας, την μοναξιά και εγκατάλειψη, την αγάπη. Η καταπληκτική φυσιογνωμία της γιαγιάς Βαγγελιώς, ξεδιπλώνει συναισθήματα, ενώ περνάει και το μήνυμα της στοργής προς την τρίτη ηλικία.


Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013

"Η ΜΑΡΚΙΖΑ"


" ...εσύ, όπου να πας, σε όποιο ταξίδι
σε λάθος στάση θα κατεβείς..."




Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ’ εκείνο το τοπίο της βροχής.

Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.
Εσύ όπου να πας, σ’ όποιο ταξίδι,
σε λάθος στάση θα κατεβείς.

Χρόνια μετά και κάτω απ’ τη μαρκίζα
σε βρήκα που `ρθες για να μη βραχείς,
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.

Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις,
κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις.


Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2013

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ "ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ"


Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν διατηρούσαμε την παιδική ανιδιοτέλεια και στην ενήλικη ζωή μας.Η αλληλεγγύη βρίσκεται έμφυτη στην ανθρώπινη φύση, αλλά εμείς "οι μεγάλοι" έχουμε την τάση να την καταπνίγουμε..Γιατί άραγε;



Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

"Λέτε: Είναι κουραστικό να συναναστρέφεσαι παιδιά.
-Έχετε δίκιο.
-Προσθέτετε: Γιατί πρέπει να κατέβεις στο επίπεδό τους, να χαμηλώσεις, να σκύψεις, να λυγίσεις, να γίνεις μικρός.
-Εδώ έχετε άδικο. Δεν είναι αυτό που κουράζει πιο πολύ.
Φταίει μάλλον το ότι είστε υποχρεωμένοι να φτάσετε στο ύψος των συναισθημάτων τους. Να τεντωθείτε, να μακρύνετε, να σηκωθείτε στις μύτες των ποδιών.
Για να μην τα πληγώσετε."
  


 περιοδικό Παράθυρο στην Εκπαίδευση, τεύχος 49
(Janusz Korczak, από το βιβλίο της Isabelle Filiozat 
Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού)


 Ένας ακόμη ρόλος προστέθηκε.Ένας καλός δάσκαλος, λοιπόν, καλείται να έχει-εκτός των άλλων- και συναισθηματική νοημοσύνη. Να αναγνωρίζει  τα δικά του συναισθήματα εν τη γενέσει τους, να τα ελέγχει, να τα χειραγωγεί και να οδηγηθεί έτσι στην αυτεπίγνωση.Χρειάζεται όμως το ίδιο να κάνει και με τα συναισθήματα των άλλων, ώστε να μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικότερα τις σχέσεις με τους μαθητές του.

Θα πρέπει, εν ολίγοις, να μπορεί να δώσει τρρρρρόπο στην οργή (και όχι τόπο)!

Δύσκολα τα πράματα...


Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΛΙΝΑΣ

 Είχε πολύ καιρό να δώσει  καινούριους στίχους η Λίνα Νικολακοπούλου. Μετά από σιωπή χρόνων επέστρεψε."Χειρολαβές" η ολοκληρωμένη της δουλειά και επέλεξε την ενδιαφέρουσα και καθάρια φωνή της Αργυρώς Καπαρού για να "πιαστούν" γερά απ΄ αυτές και να μας συγκινήσουν με το ταξίδι τους.

Η εξαιρετική (με την πρώτη σημασία του όρου) στιχουργός επιβεβαίωσε και πάλι τον κανόνα που θέλει πολλούς καλλιτέχνες να αναλώνονται μετά από χρόνια και να κάνουν εκπτώσεις στη δουλειά τους. Αυτή όμως έκανε το θαύμα της και δεν απογοήτευσε.Κατάφερε να χωρέσει σε πέντε γράμματα τα πιο ακριβά συναισθήματα.

                         “Αν δε σε βρουν χαράματα πώς θες να ακούς τ’ αηδόνια... 

                            Η αγάπη πέντε γράμματα, μα τα διαβάζεις χρόνια...”


Οι στίχοι με νόημα, όπως κάνει πάντα. Και ο καθένας μας βλέπει να έχουν χωρέσει εκεί δικές του εικόνες...




Μια νύχτα που μεγάλωσα
στιχάκι μου σε μπάλωσα
σ’ έφτιαξα, σε φόρεσα
γιατί είσαι ό,τι μπόρεσα
να κλέψω απ’ την αγάπη

Και μου ´διναν τα κύματα
πολλά χειροκροτήματα
μέχρι που ξημέρωσε
και η καρδιά ημέρωσε
σε τούτο το παγκάκι

Αν δεν σε βρουν χαράματα
πως θες να ακούς τα αηδόνια
Η αγάπη πέντε γράμματα
μα τα μαθαίνεις χρόνια

Αν δεν σε βρουν χαράματα
πως θες να ακούς τα αηδόνια
Η αγάπη πέντε γράμματα
μα τα διαβάζεις χρόνια

Εκεί που μοιραστήκαμε
φιλιά και σκεπαστήκαμε
με όσα μας ενώσανε
παλεύαν, δεν θυμώσανε
οι πιο δικοί μας χρόνοι

Εκεί με παν τα βήματα
γιατί χρωστούσα ποιήματα
σε ότι με ταξίδεψε
και τ’ άπιαστο παγίδεψε
σε μια νιφάδα χιόνι

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Δάφνη Αλεξανδρή
Ερμηνεία: Αργυρώ Καπαρού
Δίσκος: Χειρολαβές

Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2013

ΜΗ ΨΕΥΔΟΥ (αρχαίο ρητό)

Η ιστορία εξελίσσεται στη Σκωτία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Είναι μια παρέα από τέσσερις φοιτητές, που σπουδάζουν πληροφορική. Τα παιδιά είναι καλοί φοιτητές και τα έχουν πάει άριστα όλη τη χρονιά. Μια Παρασκευή πρωί, αφού έδωσαν τις εξετάσεις τους σε ένα μάθημα και έγραψαν πολύ καλά, μαζεύτηκαν στη συνέχεια στο σπίτι του ενός, προκειμένου να οργανωθούν για το Σαββατοκύριακο που πλησίαζε.

Τη Δευτέρα το πρωί έδιναν εξετάσεις σε ένα εύκολο μάθημα, που ήθελε μόνο 2-3 ώρες διάβασμα. Έτσι, έπεσε η ιδέα: «Ρε παιδιά, δεν πάμε στη Γλασκώβη το Σαββατοκύριακο να βρούμε εκείνη την κοπέλα που γνωρίσαμε προχθές στην pub; Θα είναι και άλλες φίλες της στην παρέα, καλά θα περάσουμε».
Δεν το σκέφτηκαν και πολύ και σε μία ώρα είχανε γίνει κιόλας όλες οι αναγκαίες κινήσεις και η τετράδα ταξίδευε με νοικιασμένο αμάξι για τη Γλασκώβη. Στη Γλασκώβη όντως πέρασαν πολύ καλά.
Για κακή τους τύχη όμως, αντί να ξυπνήσουν πρωί πρωί τη Δευτέρα και να επιστρέψουν, για να είναι στην ώρα τους στις εξετάσεις, ξύπνησαν αργά το μεσημέρι. Τι θα έκαναν τώρα με το μάθημα; Στο δρόμο για το Εδιμβούργο προσπαθούσαν να σκεφτούν τι να πουν στον καθηγητή.
Αποφάσισαν λοιπόν να πουν ένα ψέμα αλλά με αρκετή δόση αλήθειας για να γίνουν πιστευτοί. Και οι τέσσερις συμφώνησαν να πουν ότι πήγανε στη Γλασκώβη σε συγγενείς και ενώ ξεκίνησαν τη Δευτέρα πρωί πρωί για το Πανεπιστήμιο, τους έπιασε λάστιχο στο δρόμο και δεν είχανε ρεζέρβα... κ.λ.π. Έτσι κι έγινε!
Ο καθηγητής τούς άκουσε με προσοχή και επειδή ήταν καλοί φοιτητές, δέχτηκε να δώσουν μόνοι τους την Τρίτη το πρωί το μάθημα. Χαράς ευαγγέλια στην ομάδα. Κάθισαν, διάβασαν καλά και την άλλη μέρα στις 9:00 πήγαν στο Πανεπιστήμιο να δώσουν τις εξετάσεις.
Δεν υπήρχε, όμως, διαθέσιμη αίθουσα και έτσι ο καθηγητής τούς έβαλε σε τέσσερα ξεχωριστά γραφεία, τον καθένα μόνο του. Βέβαια, αυτό καθόλου δεν τους ένοιαζε, αφού και οι τέσσερις ήταν καλά διαβασμένοι.
Σε λίγο μοίρασε και τα θέματα. Ήταν μόνο δύο. Το πρώτο, που έπιανε 5 μονάδες στις 100, ήταν ένα πανεύκολο θέμα θεωρίας από την εισαγωγή, που το ήξεραν νεράκι και κανείς τους δεν δυσκολεύτηκε και το απαντήσει.
Το δεύτερο θέμα έπιανε τα υπόλοιπα 95 στα 100 και ήτανε μία ερώτηση μόνο:

Ποιο λάστιχο;

Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ...ΠΑΕΙ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ!

Παλιότερα, κάποιος έγραφε σε κάποιον για συγκεκριμένους λόγους : τρυφερότητα, επανάσταση, μοναξιά  ή με κάποιο κίνητρο (αλληλογραφία ποιητών). Δυστυχώς, στις μέρες μας, σχεδόν κανείς δε στέλνει πια επιστολές.Αν τολμήσει κανείς να στείλει κάτι γραπτό σε φίλο, θα τον περάσουν για τρελό! Ακόμα κι αν είναι ποιητής, πάλι τρελό θα τον περάσουν.
Το ίντερνετ έχει σκοτώσει την αλληλογραφία και η ταχύτητά του καταδίκασε τις επιστολές επιβεβαιώνοντας τη ρήση των Στωικών "ουδέν καλό αμιγές κακού." Η επαφή με κάθε είδους έντυπο σταδιακά μειώνεται, αφού τα πάντα βρίσκονται και σε ηλεκτρονική μορφή.Έτσι, οι λάτρεις του βιβλίου, της μυρωδιάς του χαρτιού και της χειρόγραφης επιστολής έχασαν μια απόλαυση.

Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη ελάχιστοι που εξακολουθούν να στέλνουν, προκαλώντας χαμόγελα και απορίες. Δεν ακολουθούν το συρμό και αρνούνται να υποταχθούν στη μαζικοποίηση που τείνει να εξαφανίσει κάθε μοναδικότητα. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, άλλο πράγμα σου λέει το mail κι άλλο η χειρόγραφη επιστολή με τον γραφικό χαρακτήρα του αποστολέα που ταυτόχρονα καθρεφτίζει την ψυχική του κατάσταση ενόσω έγραφε. Μόνο τότε βλέπεις και πίσω από τις λέξεις...

Σημ:Ένα βιβλίο που στηρίζεται σε επιστολές (αν και φανταστικές) εμπλουτισμένο με πολλά ιστορικά στοιχεία είναι "Η παρηγορία των επιστολών σου", εκδ. Ωκεανίδα. Περισσότερα εδώ.




*Σας έχει τύχει ποτέ να έχετε πάει διακοπές και να στείλετε κάρτα στον εαυτό σας (στη διεύθυνση της μόνιμης κατοικίας) γιατί πολύ το θέλετε αλλά κανείς πια δε σας στέλνει και μάλιστα να εκπλαγείτε όταν φτάσετε και τη βρείτε στο γραμματοκιβώτιο; (χαχαχα!)


Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012

ΜΙΑ ΧΡΗΣΙΜΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Τόσο όμορφες λέξεις από μια γοητευτική φωνή δε σε αφήνουν ασυγκίνητο. Ίσα ίσα. Σε κάνουν να θέλεις να τρέξεις να πάρεις κι εσύ απ΄ αυτές τις παστίλιες "για τον πόνο του άλλου".
Οι Γιατροί χωρίς σύνορα με έναν ευρηματικό τρόπο προσπαθούν να ξυπνήσουν την ανθρωπιά που από καιρό έχουμε αφήσει να κοιμάται..Με μια μικρή, αλλά ουσιαστική, κίνηση βοηθάμε ανθρώπους που υποφέρουν. Και αν το καλοσκεφτούμε, το όφελος είναι διπλό : νικάμε την παγωνιά και μέσα μας και έξω μας!


"Γιατί άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη
απ' τη χαρά που δίνεις", δεν είπε ο ποιητής;


(Το ωραιότερο, κατά τη γνώμη μου, βίντεο της συγκεκριμένης διαφημιστικής καμπάνιας)

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΦΕΣ!

Μα πόσο καιρό είχα να πάω για καφέ και πραγματικά να το απολαύσω! Είχα ξεχάσει πώς είναι να συναναστρέφεσαι ανθρώπους σκεπτόμενους που σου "δίνουν" πράγματα, σε μαθαίνουν, μοιράζονται προβληματισμούς κι επιθυμίες τους, σου εμπιστεύονται παράπονα και σκέψεις τους. Σπάνιο πια να "δέσεις " με άτομα κι όταν αυτό μου συμβαίνει χαίρομαι διπλά. Δεν ξέρω αν είναι η χημεία, τα κοινά βιώματα, τα ενδιαφέροντα,  η αισθητική ή ο κώδικας επικοινωνίας. Ξέρω μόνο πως ο εγκέφαλος ο δικός μου βγήκε απ την αδράνεια και από το τέλμα που είχε πέσει μετά από πληθώρα ανούσιων συναντήσεων..

(Η σιγανή βροχούλα δε, έξω από το τζάμι, μού θύμισε πόσο ρομαντικιά είμαι... :-)   )