Διαβάζοντας μια εφημερίδα ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης και μουσικός
Jarbas Agnelli, παρατήρησε μια φωτογραφία με πουλιά πάνω σε ηλεκτρικά
σύρματα, που του θύμισε μουσική παρτιτούρα. Έκοψε τη φωτογραφία και
προσπάθησε να συνθέσει μουσική χρησιμοποιώντας σαν παρτιτούρα τις
ακριβείς θέσεις των πουλιών στα σύρματα. Το έκανε απλά από περιέργεια.
Έπειτα έστειλε τη σύνθεσή του στο φωτογράφο, αυτός την προώθησε στην
εφημερίδα του και σε λίγο καιρό μια παρόρμηση της στιγμής μετατράπηκε σε
μια όμορφη ιστορία που έκανε το γύρω του κόσμου.
Απολαύστε το αποτέλεσμα στο video που ακολουθεί.
Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι εξακολουθούν να γράφονται υπέροχα τραγούδια. Σπάνια ίσως, αλλά έτσι αναδεικνύεται εντονότερα η αξία τους.
Καινούρια δισκογραφική δουλειά από τον Σταύρο Σιόλα με τίτλο "ΔΙΟΔΙΑ" κυκλοφόρησε τον τελευταίο μήνα. Ξεχώρισε το ομώνυμο κομμάτι καθιστώντας το ένα από τα αγαπημένα του δίσκου και από τα πρώτα που
ακούστηκαν στο ραδιόφωνο.
Η συμμετοχή τηςΦωτεινής Βελεσιώτουείναι καθοριστική. Προσδίδει κάτι το ιδιαίτερο και μυστηριακό, εκτοξεύοντας το ήδη ξεχωριστό
ύφος του τραγουδιού.
Οι υπέροχες χροιές των δυο ερμηνευτών και το αρμονικό "δέσιμο" μεταξύ τους παρασύρουν τον ακροατή σε ένα
μελωδικό ταξίδι από καρδιάς, χωρίς στόμφο. Απλά και καθάρια!
Τώρα θα δεις τα χρώματα ν' αλλάζουνε
Και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα
Άγγελοι σαν θνητοί θα σ' αγκαλιάζουνε
Εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα
Τώρα θα πιω νερό απ' το ποτήρι σου
Δικά σου θά' ναι πια όσα δεν έχω
Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου
Κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω
Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο
Τζάμπα οικόπεδο σε παραλία
Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο
Και θα νικήσω δίχως πανοπλία
Τώρα θα δεις μες της ψυχής τα υπόγεια
Τραπέζι με ψωμί, νερό και αλάτι
Τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια
Που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη
Μουσική: Σταύρος Σιόλας Στίχοι: Πόλυς Κυριακου
( Έτσι, για αλλαγή, θα ήταν εξαίσια μια νίκη χωρίς πανοπλία και μια καρδιά χωρίς διόδια ...)
Είχε
πολύ καιρό να δώσει καινούριους στίχους η Λίνα Νικολακοπούλου. Μετά από σιωπή χρόνων επέστρεψε."Χειρολαβές" η ολοκληρωμένη της δουλειά και επέλεξε την ενδιαφέρουσα και καθάρια φωνή της Αργυρώς Καπαρού για να "πιαστούν" γερά απ΄ αυτές και να μας συγκινήσουν με το ταξίδι τους.
Η εξαιρετική (με την πρώτη σημασία του όρου) στιχουργός επιβεβαίωσε και πάλι τον κανόνα που θέλει πολλούς καλλιτέχνες να αναλώνονται μετά από χρόνια και να κάνουν εκπτώσεις στη δουλειά τους. Αυτή όμως έκανε το θαύμα της και δεν απογοήτευσε.Κατάφερε να χωρέσει σε πέντε γράμματα τα πιο ακριβά
συναισθήματα. “Αν δε σε βρουν χαράματα πώς θες να ακούς τ’ αηδόνια... Η αγάπη πέντε γράμματα, μα τα διαβάζεις χρόνια...”
Οι στίχοι με νόημα, όπως κάνει πάντα. Και ο καθένας μας βλέπει να έχουν χωρέσει εκεί δικές του εικόνες...
Μια νύχτα που μεγάλωσα
στιχάκι μου σε μπάλωσα
σ’ έφτιαξα, σε φόρεσα
γιατί είσαι ό,τι μπόρεσα
να κλέψω απ’ την αγάπη
Και μου ´διναν τα κύματα
πολλά χειροκροτήματα
μέχρι που ξημέρωσε
και η καρδιά ημέρωσε
σε τούτο το παγκάκι
Αν δεν σε βρουν χαράματα
πως θες να ακούς τα αηδόνια
Η αγάπη πέντε γράμματα
μα τα μαθαίνεις χρόνια
Αν δεν σε βρουν χαράματα
πως θες να ακούς τα αηδόνια
Η αγάπη πέντε γράμματα
μα τα διαβάζεις χρόνια
Εκεί που μοιραστήκαμε
φιλιά και σκεπαστήκαμε
με όσα μας ενώσανε
παλεύαν, δεν θυμώσανε
οι πιο δικοί μας χρόνοι
Εκεί με παν τα βήματα
γιατί χρωστούσα ποιήματα
σε ότι με ταξίδεψε
και τ’ άπιαστο παγίδεψε
σε μια νιφάδα χιόνι
Είναι αυτό το αν που καταβάθος σε βασανίζει, σε κατατρώει, σε φθείρει ψυχικά. Και πολλά θα έδινες για να αλλάξουν σειρά αυτά τα δύο γράμματα.
Αν μια στιγμή μπορεί
να τ΄αλλάξει όλα
μ΄ενα βλέμμα μ΄ένα φιλί
Αν μια λέξη αρκεί
απ τα δυό σου χείλη
το φως να ντυθεί
Μέσα μου σε ζούσα
Να σε βρώ αργούσα
κι ετσι αργούσε κι η ζωή
Τα μικρά μετρούσα μα ήρθες εσύ
πώς μου΄λειψες τόσο
μείνε να νιώσω
Σ΄αγαπούσα πρίν μας δω μαζί
Μοναξιά μου καρδιά μου εσυ
συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ
Σ΄αγαπούσα πρίν μας δω μαζί
Αν μια στιγμή μπορεί
να τ΄αλλάξει όλα
μ΄ενα βλέμμα μ΄ένα φιλί
Αν μια λέξη αρκεί
απ τα δυό σου χείλη
το φως να ντυθεί
Μέσα μου σε ζούσα
Μοναξιά μου καρδιά μου εσυ
Να σε βρώ αργούσα
συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ
πως μου ΄λειψες τόσο
μείνε να νιώσω
Σ΄αγαπούσα πρίν μας δω μαζί
Η μουσική μπορεί να σου προσφέρει δυνατά συναισθήματα. Όλοι το ξέρουμε, αλλά στις μέρες μας όλο και σπανιότερα έχουμε αποδείξεις αυτής της γενικής παραδοχής.
Πέμπτη βράδυ και ο χώρος ασφυκτικά γεμάτος, έτοιμος να υποδεχτεί έναν αυθεντικό καλλιτέχνη. Ο Γ.Χαρούλης και η παρέα του επί 3 ώρες μας απογείωσε! Τρεις ώρες απόλυτης ευχαρίστησης... Στη συναυλία αυτή άκουσα για πρώτη φορά ένα απ΄ τα τελευταία του τραγούδια. Ένα κομμάτι αφηγηματικό, χωρίς ανούσιες επαναλήψεις, που σου προκαλεί απλά δέος.
Η φιλία ανάμεσα σ΄ έναν άντρα και ένα άλογο. Υπέροχο τραγούδι και απίθανη ερμηνεία.
Απ΄ τις ελάχιστες περιπτώσεις μου μας αποδεικνύουν ότι η μουσική είναι πολιτισμός.
Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου Πρώτη εκτέλεση: Φένια Παπαδόδημα
Ο καβαλάρης τ' άλογο το 'χε μες στην καρδιά του. Που να 'βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του. Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι, στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.
Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο, κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο. Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω, αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.
Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες. «Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις; Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ' εύρω ή θα μ' εύρεις».
Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει, καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει. Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ' αφήσαν...
Περνούσε κι ένας μάστορας που 'μαθε στην Κρεμόνα να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια. Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια, την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα...
Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι. Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν' παρακάλια ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια...
«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω. Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω». Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι, ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι, και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω, τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο...
Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.
Απ΄ αυτά που τ΄ ακούς και τ' αγαπάς αμέσως! Τι να πρωτοξεχωρίσεις; Μελωδία; Στίχους; Ερμηνεία; Είναι όλο σκέτη μαγεία! Ακούστε το και θα με καταλάβετε...
"Της χαράς μαγαζί"
Την καρδιά μου θα κάνω χαλί να σβηστεί ο μεγάλος καημός σου είσαι άχνα από ένα φιλί είναι θρόϊσμα το σ' αγαπώ σου και τη νύχτα που καιν οι ματιές κι η κρυφή πεθυμιά με κυκλώνει στο κορμί σου ν' ανάβω φωτιές μ' ένα μου άγγιγμα που θα σε λιώνει
Τ' ουρανού μου θα στείλω το φως ν' ανεβείς τη νυχτιά στο σκαλί μου ήταν πόθος παλιός μου κρυφός να σπαρτάραγες σ' ένα φιλί μου. Μη μου πεις, είναι αργά δεν μπορείς η καρδιά σου πως είναι στ' αγιάζι φεύγει ο χρόνος δεν είναι νωρίς και του έρωτα τ' όχι κουράζει
Θα σου βρω της χαράς μαγαζί να μου λες πόσα θέλεις χατίρια
να τσουγκρίζουμε ώρες μαζί της αγάπης γεμάτα ποτήρια, κι όταν λες σ' αγαπώ, με λυγμό της ζωής μας να φεύγει το γκρίζο με τα χείλη, γλυκά στο λαιμό, το παλιό μου σημάδι ν' αγγίζω
Είναι αργά δεν είν' οι ώρες πολλές μα στην μπόρα μη στέκεις , και στάζεις, αφού θέλει η καρδιά σου, μου λες, τι σε κάνει κι ακόμα διστάζεις. Πες το ΝΑΙ ..κι άσε εδώ το ακριβό το βραχιόλι σου στο κομοδίνο, των ματιών σου το μπλε να διαβώ κι όσα όνειρα θες , θα σου δίνω!
Διπλή απόλαυση το φετινό Αύγουστο. Η πρώτη πανσέληνος σήμερα, αλλά και μια δεύτερη στις 31 του μήνα θα μας μαγέψουν. Στρέψτε τα μάτια στον ουρανό και αφεθείτε...
Οι στίχοι που μιλούν για θάλασσα και ναυτική ζωή ασκούν μια ιδιαίτερη επιρροή πάνω μου. Με ελκύουν για έναν ανεξήγητο λόγο...Ίσως είχα κάποια δυνατή σχέση με τη θάλασσα σε προηγούμενη ζωή μου, γιατί τώρα δεν έχω και την καλύτερη. Έτσι, δε μου πέρασε απαρατήρητο ένα νέο τραγούδι του Γ.Χαρούλη από τη συνεργασία του με τον Θ. Παπακωνσταντίνου.Με μάγεψαν μελωδία και φωνή...Ο τίτλος της δισκογραφικής τους δουλειάς δικαιώθηκε.."Μαγγανείες"...
Σκαρφάλωσα με δύναμη σε κάβο σαπισμένο που ο άνεμος τον έκοψε, μας έβγαλε στα βράχια. Ένα πακέτο πέταξα σέρτικα στον πνιγμένο που παίζει ζάρια και χαρτιά και όλο χάνει τάχα.
Βρίζω που λες το χρόνο μου που είναι όλο καρτέρια, που σε μιαν ανεμόσκαλα σπατάλησα τα χρόνια. Η μια της άκρη στο κενό, η άλλη από τα ρέλια η μια της άκρη στο βυθό, η άλλη ως τα αστέρια.
Με τόση ζέστη σήμερα, μου δημιουργήθηκε μια έντονη επιθυμία για θάλασσα και νησί...Κι επειδή δεν μπορώ να το κουνήσω ρούπι ακόμα, θα ταξιδέψω με τον πιο εύκολο, γρήγορο και οικονομικό τρόπο : ΝΟΗΤΑ. Ένα ακόμη όμορφο τραγούδι που μυρίζει καλοκαίρι και άκουσα πρόσφατα, είναι ικανό για το εισιτήριο που χρειάζομαι...
Μια σπουδαία συνθέτις, η Ευανθία Ρεμπούτσικα, με τα νοσταλγικά ταξίδια της μουσικής της και ο μελαγχολικός
ποιητής Μιχάλης Γκανάς, συνεργάστηκαν σε ένα διαφορετικό τραγούδι που
μυρίζει Ελλάδα...Ατρόμητος καραβοκύρης η φωνή της Α. Πρωτοψάλτη.
Ενδιαφέρουσα μου φάνηκε η παρακολούθηση εκδήλωσης-αφιερώματος σε τραγούδια της παλιάς Αθήνας, αν και τα ακούσματα ασύγχρονα με την ηλικία μου. Βόλευε όμως ο χώρος, η ώρα και η διάθεση και είπα να περάσω.
Η αίθουσα γεμάτη.Ελάχιστες θέσεις ήταν άδειες. Εντόπισα μια απ΄ τη μεριά του διαδρόμου - να μην ενοχλήσω κιόλας - και κάθισα διακριτικά. Στο ημίφως διέκρινα με ευκολία το μέσο όρο ηλικίας των θεατών. Αναμενόμενο. Όλοι άνω των 70, που είχαν έρθει να θυμηθούν τα νιάτα τους...Ακριβώς δίπλα μου ένας κύριος γύρω στα 80, καλοστεκούμενος, εύθυμος, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον. Σιγοτραγουδούσε κιόλας.Ενίοτε σχολίαζε.
Σε κάποιο απ΄ τα τραγούδια, ο ηλικιωμένος κύριος φάνηκε να ταράζεται.Ψάχνει στη μία τσέπη...στην άλλη....στην εσωτερική του μπουφάν και επιτέλους το βρήκε! Βγάζει το κινητό του τηλέφωνο και σοκαρισμένη τον ακούω να μιλά: "Για άκου" και τεντώνει το χέρι μαζί με το κινητό προς τη σκηνή για να "ρουφήξει" όσο πιο ευδιάκριτα γινόταν τον ήχο. Το κρατά για 15-20 δευτερόλεπτα...
Χαρά μου, για σένα ζω, χαρά μου, το ξέρεις χωρίς να σ' το 'χω πει...
...οι στίχοι που ακούγονταν εκείνη την ώρα και που κατάφερα να συγκρατήσω μέσα στη συγκίνησή μου...
Αυτή η ευχάριστη έκπληξη ήταν ικανή να με βγάλει απ΄ το "λήθαργο" της καθημερινότητας, να με ταρακουνήσει συθέμελα και να μου υπενθυμίσει πως ο ρομαντισμός δε χάθηκε και πως ακόμα συμβαίνουν ωραία πράγματα (στους) γύρω μας.
Τα Επτάνησα είχαν ανέκαθεν πολιτισμό. Δεδομένης της κρίσης όμως και της γενικότερης στασιμότητας σε όλους τους τομείς, δεν περίμενα πως θα μου δινόταν η ευκαιρία να παρακολουθήσω μια αξιόλογη και πολύ προσεγμένη μουσικοχορευτική εκδήλωση στο Αργοστόλι με αφορμή τα 90χρονα της Μικρασιατικής καταστροφής.
Η αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη, προσεγμένο σκηνικό, άρτια απόδοση των χορών, ζωντανή μουσική με καλλίφωνη τραγουδίστρια, εντυπωσιακές φορεσιές...Αν σε όλα αυτά προσθέσεις το κέφι, τη ζεστασιά και το μεράκι των χορευτών, τι άλλο να ζητήσεις για να περάσεις όμορφα μια Παρασκευή βράδυ χωρίς μάλιστα να το έχεις προγραμματίσει;;
(Μακάρι να συνεχίσουν να γίνονται κι αλλού τέτοιου είδους εκδηλώσεις γιατί τις έχουμε όλοι ανάγκη!)
Αν συνοδειά μου κλαίει με σαϊτιές ένα βιολί
και δάκρυα το σαντούρι ως εραστής το ανέφικτου
μέσα μου απόμεινε, θαρρείς, σαν ένα όνειρο γλυκό
το είδωλο της Σμύρνης.
Ν. Μπατσικανής
(Από το πρόγραμμα της εκδήλωσης)
Αγαπημένος Σταμάτης Σπανουδάκης σε ένα μοναδικό (κατά την άποψή μου, πάντα) τραγούδι για τη Σμύρνη.
Να μουνα για λίγο εκεί, να σε κοιτάξω ξανά Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, να σ αγκαλιάσω πού ναι τώρα τα παιδιά σου κλείσαν όλες οι πληγές σβήσαν άραγε οι φωτιές που σε πληγώναν
Να μουνα για λίγο εκεί, να δω Βουρλά κι Αιβαλί Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, να θυμηθούμε πρόσωπα πού ζουν ακόμα κι άλλα που έχουν πια χαθεί κι είναι ή ψυχή τους πάντοτε, μαζί σου
Εκεί, δικά σου είν ακόμα ουρανός και χώμα θάλασσα, στεριά κι εδώ, γη που δεν πατιέσαι φυλή που δεν νικιέσαι Ελλάδα μου είσαι εσύ
Να μουνα για λίγο εκεί, για να ακούσω ξανά Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, τις μουσικές σου να ναι οι καρδιές κιθάρες να ναι οι ψυχές βιολιά κι άγγελοι να τραγουδάνε τούς καημούς σου
Να μουνα για λίγο εκεί, για να σου δείξω όλ αυτά Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, που ναι δικά σου γέμισε ή γη τραγούδια έγινε ή νύχτα φως κι όσα χάθηκαν εκεί εδώ ανθίσαν
Άγιε Γιώργη αφέντη μου κι ομορφοκαβαλάρη
αρματωμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Άγιος είσαι στη θωριά κι άγγελος στη νεότη
παρακαλώ βοήθα με, Άγιε στρατιώτη.
Στη χάρη σου, στη δόξα σου ήρθα να εμφιβάλω,
στον τόπο μας εβγήκενε ένα θεριό μεγάλο.
Κι αν δεν του πάνε άνθρωπο το βράδυ να δειπνήσει,
σταλιά νερό δεν ήφηνε να κατεβεί στη βρύση.
Ερίχνανε τα μπουλετιά κι όποιου ήθελε πέσει,
πήγαινε το κοπέλι του τον δράκοντα πεσκέσι.
Ο κλήρος τότε ήπεσε και στην αρχοντοπούλα,
οπού την είχε η μάνα τζη μοναχορηγοπούλα.
Ο άρχοντας σαν τ' άκουσε πολλά βαρύ του εφάνη.
- Πάρετε βίος αμέτρητο και το παιδί μου αφήστε,
το βίος και το χρυσάφι, μπροστά στο στόμα του θεριού σβήστηκε κι εμαράθη.
- Ντύσετε το κοπέλι μου και κάμετέ το νύφη
κι αμέτε τό του δράκοντα το βράδυ να δειπνήσει.
Τρεις κοπελιές την πήρανε να παν να σεργιανίσουν.
Στην μιαν άκρα τση πηγής δένουν την κορασίδα.
Μα ο Άγιος Γεώργιος θέλησε να τη σώσει
κι από το άγριο θεριό να την ελευτερώσει.
Καβάλκεψε το μαύρο του και μια και δυο στη βρύση,
εκειά που βγαίνει το νερό πηγαίνει και καθίζει.
Κι η κόρη τον εξάνοιξε με πικραμένο βλέμμα.
- Φύγε, φύγε, αφέντη μου, να μη σε φάει και σένα
κι είναι το άγριο θεριό απου θα φάει εμένα.
- Άσε με, κόρη, άσε με λίγο να ξαποστάσω
κι εγώ σκοτώνω το θεριό κι από 'δω σε βγάζω.
Άσε με ν' αποκοιμηθώ πάνω στα γόνατά σου
και ίσαμε να 'ρθει το θεριό δε φεύγω από κοντά σου.
Κι ο δράκος εκατέβαινε κι η κόρη αναστενάζει.
- Ξύπνησε, καβαλάρη μου, που μου 'πες μη σε γνοιάζει.
Κι από τσι φωνές του δράκοντα ο τόπος αντιλάλει.
Ο Άγιος σαν τ' άκουσε αρπάζει το κοντάρι
και στέκεται ανατολικά και το Σταυρό του κάνει.
Και παίζει του μια κονταρέ και κόβει το λαιμό ντου.
Και ξαναδευτερώνει του και παίρνει τη στο σώμα,
θρήνος μεγάλος γίνεται τσι πέτρες και στο χώμα.
Ο άρχοντας από μακριά στέκεται και του λέει:
- Πάρε και την κορόνα μου, πάρε και το παιδί μου.
- Κράθειε και την κορόνα σου, κράθειε και το παιδί σου.
Κι η αρχοντοπούλα ολόχαρη ερώτηση του κάνει:
- Για πες μου, ένδοξε, πώς λένε τ' όνομά σου
για να σου κάμω χάρισμα, να 'ναι της αρεσκιάς σου.
- Αν θες να κάμεις χάρισμα, χτίσε μιαν εκκλησία
και βάλε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία
και στη δεξάντως τη μεριά βάλε ένα καβαλάρη
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
(παραδοσιακό Κρήτης)
Απ' τους ώμους να η άνοιξη περνά γύρω φτερουγίζει ξεχνάει εμένα.
Μέρα της χαράς ποια ζωή φοράς δρόμο δρόμο παίρνεις χωρίς εμένα.
Τ' ουρανού πουλιά πάρτε με αγκαλιά το βουνό γεμίζει κεριά αναμμένα.
Να κι η Πούλια, ξημερώνει, το Θεό παρακαλώ μα το φως που δυναμώνει δε μου φέρνει, δε μου φέρνει 'κείνον π' αγαπώ.
Τ' όνομά του ανθός ευωδιάς βυθός πείτε στα κορίτσια να μην το λένε
Μέρα σαν κι αυτή στου Αη Γιωργιού τ' αφτί που όλα τα τραγούδια γι' αγάπη κλαίνε.
Κέντρο Πάτρας. Περπατάς αμέριμνος Σάββατο βράδυ γιατί και όρεξη δεν έχεις να στριμωχτείς και να "τσιγαριστείς" σε κάποιο καφέ - ναι, ναι απ΄τον ....απαγορευμένο, κατά τ' άλλα, καπνό των φανατικών καπνιστών- αλλά και πολλά λεφτά δεν έχεις πια για τακτικές εξόδους. Οπότε, μία είναι η λύση : περπατάς!
Αγαπημένη συνήθεια που σε βοηθά ν΄ αλλάξεις παραστάσεις με τον πιο οικονομικό τρόπο. Όταν συνοδεύεται δε από μικρές εκπλήξεις που σου φτιάχνουν το κέφι, τα πράγματα εξελίσσονται απροσδόκητα καλά.
Και θα εξηγήσω τι εννοώ:
Ακριβώς τη στιγμή που σκέφτεσαι ότι πρέπει να πας σπίτι γιατί κουράστηκες πια να περπατάς στη ήδη γνωστά μέρη και να βλέπεις εκείνο το ωραίο φόρεμα μόνο απ΄τη βιτρίνα (κάπου ενδιάμεσα σου περνάει κι απ ΄ το μυαλό το πρόγραμμα της επόμενης και πονοκεφαλιάζεις ακόμα περισσότερο), ξεχωρίζεις μέσα στη βοή του κόσμου μια γλυκιά μελωδία που σε προκαλεί να την ακολουθήσεις.
Στρίβεις στο επόμενο στενό και εκπλήσσεσαι!
Ένα γκρουπάκι νέων παίζει όχι απλά υπέροχα, αλλά και τη μουσική που προτιμάς!!Για πότε πέρασε μία ολόκληρη ώρα παρακολουθώντας στα όρθια αυτή τη...συναυλία, ούτε που το κατάλαβες!! Εκτός από σένα, βέβαια, υπήρχαν κι άλλοι σταθεροί θαυμαστές που δεν το κούνησαν "ρούπι" εκτιμώντας αυτή την προσπάθεια των ταλαντούχων παιδιών..
Τελικά, στην κρίση ευδοκιμούν εναλλακτικές μορφές διασκέδασης και μάλιστα αξιόλογες! Σου υπενθυμίζουν δε, πως στα απλά και καθημερινά κρύβονται οι χαρές. Δε χρειάζονται ούτε πολλά χρήματα ούτε κάτι περίπλοκο. Μόνο καλή διάθεση...
Σε όλους μας έχει συμβεί. Ακούμε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και μας μένει η μελωδία για ώρες ή και μέρες μετά, σιγοτραγουδώντας το παντού.Πόσο μάλλον όταν ο στίχος συνάδει ποιοτικά με τη μελωδία...
"...να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε" ο στίχος που κρατάμε και που έρχεται να "δέσει" με μια κοινωνία και με ανθρώπους που -για δικούς του λόγους ο καθένας - έχουν λυγίσει και χρειάζονται ανάσες ελπίδας.
Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές κάτω απ'αυτό το φώς Πιστεύουμε σε ψεύτικες φωνές που ακούγονται αλλιώς
Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές στης πόλης τον αχό Κι άμα θέλεις να σ'ακούσω βγές να φύγουμε απο'δώ.
Μα πού να πάμε που ΄χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι που να πάμε Μα πού να πάμε εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι που να πάμε
Μα που να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλέισει και χτυπάνε που να πάμε Μα πού να πάμε οι ανθρώποι δίπλα δεν αντέχουν και λυγάνε πού να πάμε
Καίγονται στις μεγάλες διαδρομές τα δανεικά φτερά χιλιάδες πληρωμένες αγκαλιές δε βγάζουν πουθενα
Καίγονται τα βράδια οι καρδιές στους δρόμους του χαμού κι άμα θέλεις να σ'ακούσω βγές να φύγουμε γι'αλλού.
Μα πού να πάμε που ΄χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι που να πάμε Μα πού να πάμε εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι που να πάμε
Μα πού να πάμε από παντού μας έχουν ζώσει και χτυπάνε πού να πάμε Μα πού να πάμε να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε πού να πάμε
Μα πού να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλείσει και χτυπάνε που να πάμε Μα πού να πάμε αφού ακόμα είμαστε εδώ και πολεμάμε
(Από τις ελάχιστες φορές που έχω ζηλέψει που δε μένω στην Αθήνα...)
Μουσική γιορτή για «τη χώρα της αληθινής δημοκρατίας», την Ελλάδα,
παρουσιάζει ο συνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,
σε δύο συναυλίες, το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Μαρτίου.
Τίτλος του προγράμματος «Ελλάδα, στους ώμους τη γη κουβαλάς». Ο δημιουργός θα παρουσιάσει τις πιο αγαπημένες επικές και θρησκευτικές
μελωδίες του σε συνδυασμό με το διπλό ιστορικό και θρησκευτικό μήνυμα
της εθνικής γιορτής της 25ης Μαρτίου.
Στο πλευρό του
Σταμάτη Σπανουδάκη θα βρεθούν η ορχήστρα εγχόρδων "Τάμαλο", με πρώτο βιολί τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, αλλά και η καταξιωμένη μεικτή παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου.
Χαρακτηριστικό είναι ότι, προκειμένου να συμμετέχει όλο το κοινό στη συναυλία, ο γνωστός δημιουργός φρόντισε να λειτουργήσει ειδικό σύστημα υπερτιτλισμού,
το οποίο θα παρουσιάζει τους στίχους όλων των τραγουδιών του.
Ιδιαίτερη παρουσία στη συναυλία, είναι και η συμμετοχή των πρωτοψαλτών
Γιώργου και Κωνσταντίνου Μπιλάλη, οι οποίοι θα δημιουργήσουν με τις
γαλήνιες φωνές τους μια κατανυκτική ατμόσφαιρα.