Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

ΜΥΡΙΣΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ

Με τόση ζέστη σήμερα, μου δημιουργήθηκε μια έντονη επιθυμία για θάλασσα και νησί...Κι επειδή δεν μπορώ να το κουνήσω ρούπι ακόμα, θα ταξιδέψω με τον πιο εύκολο, γρήγορο και οικονομικό τρόπο : ΝΟΗΤΑ. Ένα ακόμη όμορφο τραγούδι που μυρίζει καλοκαίρι και άκουσα πρόσφατα, είναι ικανό για το εισιτήριο που χρειάζομαι... 

Μια σπουδαία συνθέτις, η Ευανθία Ρεμπούτσικα, με τα νοσταλγικά ταξίδια της μουσικής της και ο  μελαγχολικός ποιητής Μιχάλης Γκανάς, συνεργάστηκαν σε ένα διαφορετικό τραγούδι που μυρίζει Ελλάδα...Ατρόμητος καραβοκύρης η φωνή της Α. Πρωτοψάλτη.
Καλή ακρόαση!
Μάτια μου σε ψηλό βουνό 
θ΄ανέβω μήπως και τα δω
 όλα τα νησιά, 
το Θιάκι και τη Τζιά.

Μάνα μου αχ την Αμοργό
και ως το Τζάντε το χλωρό,
 βήματα θεού, σαν κρίνα του γιαλού.

Αχ, έλα στη Λευκάδα,
 νύχτα με φεγγαράδα, 
να πιάσεις το φεγγάρι με συρτή. 

Αχ, και στη Σαντορίνη, 
έλα σαν το δελφίνι 
 το αίμα σου να γίνει θαλασσί.

 Μάτια μου σα μικρός θεός, 
απ΄το΄να στ΄άλλο πέλαγος
 έγια μόλα γεια, με μία δρασκελιά.

 Μάνα μου, αχ, από τη Νιο 
και μέχρι το Ιόνιο,
 βήματα θεού, σαν κρίνα του γιαλού.

 Αχ, έλα και στη Θάσο,
 στην Κρήτη και στη Σκιάθο, 
να λιώσουμε παπούτσια στο χορό.

Αχ, και στη Μυτιλήνη, 
στη Νάξο, στο Μερσίνι, 
γαρύφαλλα να στρώσω στο νερό.

ΜΙΚΡΕΣ ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ

Το καλοκαίρι είναι εδώ!
(Τουρλίδα, Μεσολόγγι)

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΚΑΝΤΑΔΑ

Ενδιαφέρουσα μου φάνηκε η παρακολούθηση εκδήλωσης-αφιερώματος σε τραγούδια της παλιάς Αθήνας, αν και τα ακούσματα ασύγχρονα με την ηλικία μου. Βόλευε όμως ο χώρος, η ώρα και η διάθεση και είπα να περάσω.

Η αίθουσα γεμάτη.Ελάχιστες θέσεις ήταν άδειες. Εντόπισα μια απ΄ τη μεριά του διαδρόμου - να μην ενοχλήσω κιόλας - και κάθισα διακριτικά. Στο ημίφως διέκρινα με ευκολία το μέσο όρο ηλικίας των θεατών. Αναμενόμενο. Όλοι άνω των 70, που είχαν έρθει να θυμηθούν τα νιάτα τους...Ακριβώς δίπλα μου ένας κύριος γύρω στα 80, καλοστεκούμενος, εύθυμος, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον. Σιγοτραγουδούσε κιόλας.Ενίοτε σχολίαζε.

Σε κάποιο απ΄ τα τραγούδια, ο ηλικιωμένος κύριος φάνηκε να ταράζεται.Ψάχνει στη μία τσέπη...στην άλλη....στην εσωτερική του μπουφάν και επιτέλους το βρήκε! Βγάζει το κινητό του τηλέφωνο και σοκαρισμένη τον ακούω να μιλά: "Για άκου" και τεντώνει το χέρι μαζί με το κινητό προς τη σκηνή για να "ρουφήξει" όσο πιο ευδιάκριτα γινόταν τον ήχο. Το κρατά για 15-20 δευτερόλεπτα...

  Χαρά μου, για σένα ζω, χαρά μου, το ξέρεις  χωρίς να σ' το 'χω πει...  
...οι στίχοι που ακούγονταν εκείνη την ώρα και που κατάφερα να συγκρατήσω μέσα στη συγκίνησή μου...


Αυτή η ευχάριστη έκπληξη ήταν ικανή να με βγάλει απ΄ το "λήθαργο" της καθημερινότητας, να με ταρακουνήσει συθέμελα και να μου υπενθυμίσει πως ο ρομαντισμός δε χάθηκε και πως ακόμα συμβαίνουν ωραία πράγματα (στους) γύρω μας.






Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ Τ΄ ΑΪ - ΣΥΜΙΟΥ

Με αφορμή αυτό το μοναδικό αστικό πανηγύρι, βρέθηκα το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος στο Μεσολόγγι. Αν και γνώριμα τα μέρη για μένα, θέλησα να παρακολουθήσω γι άλλη μια φορά από κοντά τα δρώμενα αυτής της ξεχωριστής παράδοσης των Μεσολογγιτών. Για όσους δεν το γνωρίζετε, αναδημοσιεύω τις βασικές πληροφορίες από το messolonghi news:

"Κάθε χρόνο από την παραμονή της Πεντηκοστής, οι Μεσολογγίτες οργανώνουν με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πανηγύρια του τόπου μας.
Το μοναστήρι του Αγίου Συμεών (Αϊ-Συμιός για τους ντόπιους) βρίσκεται έξι περίπου χιλιόμετρα πάνω από το Μεσολόγγι, σε έναν καταπράσινο λόφο με πλατάνια και ρυάκια.
Το μέρος είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορία του τόπου, αφού εδώ κατέφυγαν και σώθηκαν 1.800 Μεσολογγίτες μετά την ηρωική έξοδο. Εδώ και 257 χρόνια οι Μεσολογγίτες γιορτάζουν με μοναδικό τρόπο σ' αυτό το πανηγύρι που οι επίσημοι χαρακτηρισμοί το θέλουν «εθνικοθρησκευτικό».
Ο επισκέπτης που έρχεται για πρώτη φορά παρακολουθεί τις παρελάσεις, τις λειτουργίες, το τρισάγιο στον Κήπο των Ηρώων, θαυμάζει τις εντυπωσιακές φορεσιές (ντουλαμάδες) των αρματωμένων και τα στολισμένα άλογα των καβαλαραίων. Αν όμως ακολουθήσει κανείς τους πανηγυριστές στο μοναστήρι, θα βρεθεί μέσα στην ψυχή του πανηγυριού.
Θα δει τις «παρέες» των Μεσολογγιτών να γλεντάνε ασταμάτητα με μουσικές από νταούλια και ζουρνάδες που παίζουν τσιγγάνοι μουσικοί και να κατεβαίνουν ξανά στο Μεσολόγγι για να συνεχίσουν το γλέντι στις ταβέρνες και στα ουζάδικα που γεμίζουν με τα τραπέζια τους τα στενά δρομάκια της πόλης.
Οι Μεσολογγίτες διατηρούν αναλλοίωτη τη δομή του πανηγυριού εδώ και χρόνια. Δεν θα συναντήσετε στον Αϊ-Συμιό στερεοφωνικές εγκαταστάσεις ούτε το χαρούμενο πλήθος των μικροπωλητών με τις πολύχρωμες πραμάτειες, στοιχεία που έχουν κάνει τα περισσότερα πανηγύρια στην Ελλάδα πανομοιότυπα μεταξύ τους.

Οι πανηγυριστές είναι οι περισσότεροι άνδρες και χωρίζονται σε ομάδες, τις «παρέες». Ο παλαιότερος είναι ο καπετάνιος, μετά έρχονται οι αρματωμένοι με τις στολές, οι καβαλαραίοι με τα άλογα και οι μουσικοί με τα νταούλια και τους ζουρνάδες, που είναι τσιγγάνοι από τις γύρω περιοχές. Στον χώρο γύρω από το μοναστήρι κάθε «παρέα» έχει το δικό της τραπέζι, οι επισκέπτες κάθονται συνήθως σε διπλανά και δέχονται κεράσματα κρασιού και φαγητών. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στην πόλη. Επί τρία μερόνυχτα τα νταούλια, οι ζουρνάδες και τα τραγούδια σκεπάζουν κάθε ήχο. Οι παλιοί πανηγυριστές λένε ότι κάθε χρόνο λίγο προτού ξημερώσει στο μοναστήρι η χορωδία των πουλιών προσθέτει το δικό της τραγούδι.


Οι Μεσολογγίτες προετοιμάζονται μήνες πριν για το πανηγύρι. Οι «παρέες» εμπλουτίζονται με καινούργια μέλη, οι καβαλαραίοι περιποιούνται τα άλογα. Εκτός από τη διασκέδαση, που είναι ο αρχικός στόχος, κάθε «παρέα» επιδιώκει να εντυπωσιάσει τους επισκέπτες με το κέφι, τα τραγούδια, την άψογη εμφάνιση αρματωμένων και καβαλαραίων."



Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

Το καραβάκι της προηγούμενης ανάρτησης με ενέπνευσε να ετοιμάσω κάτι για τους μαθητές μου (Α΄τάξη) εν όψει της λήξης της σχολικής χρονιάς. Από τον Σεπτέμβριο κρατούσα κάποιες ατομικές τους εργασίες (τα πρώτα τους γράμματα, μικρές χειροτεχνίες, κατασκευές με απλά υλικά από το πρόγραμμα αγωγής υγείας κ.ά.) με σκοπό να τους τα δώσω στο τέλος. Σκέφτηκα όμως, πως πολύ καλύτερα θα ήταν να τους τα παραδώσω κάπως πιο ...σουλουπωμένα! Στα παραπάνω πρόσθεσα  μερικές φωτογραφίες από επισκέψεις και άλλες δραστηριότητες κι ένα όμορφο εξώφυλλο και ιδού το ατομικό τους βιβλιαράκι:


Τα υλικά πολύ απλά : κανέλες, κορδέλες, πολύχρωμα χαρτόνια, γάζα, ξυλάκια από σουβλάκια και πολύς χρόνος....



Εντάξει, το ξέρω! Δεν είναι κάτι ιδαίτερο, αλλά εμένα μ΄ αρέσουν!




(Ανά περιόδους, περνάω διάφορα κολλήματα με αντικείμενα. Πριν καιρό, είχα μανία με τις κορδέλες. Τις χρησιμοποιούσα παντού!Μέχρι και πάνω μου έβαζα. Παλιότερα, με τους φιόγκους και τα κουμπιά. Όπως καταλάβατε, τώρα είμαι στη φάση των καραβιών...Άβυσσος η ψυχή...)

Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ Η ΖΩΗ


Με ένα τέτοιο μικρό καράβι, όπως αυτό που  μου χάρισε η χρυσοχέρα φίλη μου Χρύσα, θα ήθελα να πορευτώ στη ζωή....Καμωμένο με μεράκι,  φτιαγμένο από γερά, απλά υλικά, επιλεγμένα με σοφία.

Το κόκκινο να μην του λείπει.Να περικλείει λίγη απ΄ την αγάπη που μου περισσεύει και δεν έχω τι να την κάνω. 
Το ξύλο θα με βοηθούσε να επιπλέω στα ναυάγια και τις αποτυχίες της ζωής.Θα μ΄ έβγαζε πάντα στην επιφάνεια.
Οι πέτρες να μου θυμίζουν τη σταθερότητα σε αξίες και πιστεύω. Να μη λυγίσω, να μην αλλοτριωθώ, να μη χαθώ στη μάζα των πολλών. Στιβαρότητα.
Κουμπάκια και κορδέλες γιατί, τι νόημα θα είχε ένα ταξίδι χωρίς ομορφιά;;
Και σύρμα που θα "έδενε" όλα αυτά μεταξύ τους προσδίδοντάς τους την απαραίτητα συνοχή...

Δεν απομένει τίποτα άλλο, απ΄ τ΄όνομά του. "Καλοτάξιδο ", λοιπόν.....



Θα φύγει κι αυτό
θα δεις θα περάσει
σαν καράβι μικρό
που λιμάνι θα πιάσει

Στου άγριους καιρούς
πόσα είδες ναυάγια
πόσες ζωές
και θαύματα άγια

Λιμάνια λευκά
κουκίδες στο χάρτη
που θέλεις να βγεις
μα κανείς δεν υπάρχει

Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι
Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίνρει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω
Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι

Θα φύγει κι αυτό
θα δεις θα περάσει
σαν καράβι μικρό
που λιμάνι θα πιάσει

Στην πλώρη μπροστά
κι αν είδες ναυάγια
θα δεις και στεριές
και θάυματα άγια

Λιμάνια λευκά
κουκίδες στο χάρτη
που θέλεις να βγεις
μα κανείς δεν υπάρχει

Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι
Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίνρει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω
Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι

Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίνρει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω

Καράβι μικρό
για που ταξιδεύεις
και πόσες φορές
στεριά αγναντεύεις

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΔΩΡΟ

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί απέκτησα κι εγώ την αγαπημένη μου φράση σε ένα πολύχρωμο σημειωματάκι που μου χάρισε η ταλαντούχα Αθηνά. Την ευχαριστώ πολύ και της εύχομαι από καρδιάς καλή συνέχεια...




(Και για όσους με ξέρετε προσωπικά, πείτε μου : Δεν είχε μοναδική έμπνευση η Αθηνά που προτίμησε να φτιάξει ένα σγουρομάλλικο κοριτσάκι, χωρίς να μ έχει δει ποτέ; Βρε, μπας και τίποτα δεν έναι τυχαίο, όπως μερικοί λένε;;)

Κυριακή 27 Μαΐου 2012

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Τα Επτάνησα είχαν ανέκαθεν πολιτισμό. Δεδομένης της κρίσης όμως και της γενικότερης στασιμότητας σε όλους τους τομείς, δεν περίμενα πως θα μου δινόταν η ευκαιρία να παρακολουθήσω μια αξιόλογη και πολύ προσεγμένη μουσικοχορευτική εκδήλωση στο Αργοστόλι με αφορμή τα 90χρονα της Μικρασιατικής καταστροφής.



Η αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη, προσεγμένο σκηνικό, άρτια απόδοση των χορών, ζωντανή μουσική με καλλίφωνη τραγουδίστρια, εντυπωσιακές φορεσιές...Αν σε όλα αυτά προσθέσεις το κέφι, τη ζεστασιά και το μεράκι των χορευτών, τι άλλο να ζητήσεις για να περάσεις όμορφα μια Παρασκευή βράδυ χωρίς μάλιστα να το έχεις προγραμματίσει;; 
(Μακάρι να συνεχίσουν να γίνονται κι αλλού τέτοιου είδους εκδηλώσεις γιατί τις έχουμε όλοι ανάγκη!)



Αν συνοδειά μου κλαίει με σαϊτιές ένα βιολί
και δάκρυα το σαντούρι ως εραστής το ανέφικτου
μέσα μου απόμεινε, θαρρείς, σαν ένα όνειρο γλυκό 
το είδωλο της Σμύρνης.

                                                       Ν. Μπατσικανής

(Από το πρόγραμμα της εκδήλωσης)


Αγαπημένος Σταμάτης Σπανουδάκης σε ένα μοναδικό (κατά την άποψή μου, πάντα) τραγούδι για τη Σμύρνη.


Να μουνα για λίγο εκεί, να σε κοιτάξω ξανά
Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, να σ αγκαλιάσω
πού ναι τώρα τα παιδιά σου
κλείσαν όλες οι πληγές
σβήσαν άραγε οι φωτιές που σε πληγώναν

Να μουνα για λίγο εκεί, να δω Βουρλά κι Αιβαλί

Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, να θυμηθούμε
πρόσωπα πού ζουν ακόμα
κι άλλα που έχουν πια χαθεί
κι είναι ή ψυχή τους πάντοτε, μαζί σου

Εκεί, δικά σου είν ακόμα

ουρανός και χώμα
θάλασσα, στεριά
κι εδώ, γη που δεν πατιέσαι
φυλή που δεν νικιέσαι
Ελλάδα μου είσαι εσύ

Να μουνα για λίγο εκεί, για να ακούσω ξανά

Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, τις μουσικές σου
να ναι οι καρδιές κιθάρες
να ναι οι ψυχές βιολιά
κι άγγελοι να τραγουδάνε τούς καημούς σου

Να μουνα για λίγο εκεί, για να σου δείξω όλ αυτά

Σμύρνη κόρη μου γλυκιά, που ναι δικά σου
γέμισε ή γη τραγούδια
έγινε ή νύχτα φως
κι όσα χάθηκαν εκεί εδώ ανθίσαν


Τρίτη 22 Μαΐου 2012

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΜΕΡΦΥ


Προέλευση των νόμων

Οι νόμοι του Μέρφυ, που συνοψίζονται στη φράση «Αν οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, θα πάει…», γεννήθηκαν στην αεροπορική βάση Edwards των Η.Π.Α. το 1949. Ο μηχανικός αεροσκαφών Edward Murphy δούλευε ένα project και επιδίωκε να διαπιστώσει πόσο ισχυρή απότομη επιβράδυνση μπορεί να δεχτεί το άτομο σε μία σύγκρουση. Όμως, τα πράγματα δεν πήγαιναν πολύ καλά και δεν οδηγούνταν σε αποτέλεσμα, ώσπου μια μέρα ανακάλυψε πως ένα καλώδιο δεν είχε συνδεθεί σωστά και δημιουργούσε το πρόβλημα. Εκείνη την ημέρα ο ανώτερός του του είπε την εξής φράση: «Αν υπάρχει τρόπος να κάνεις κάτι λάθος, τότε σίγουρα εσύ μπορείς να τον ανακαλύψεις…». Έκτοτε μάλιστα, δημιούργησε και μία λίστα με τα λάθη του… Με αυτό τον απίστευτο και κάπως άκομψο τρόπο γεννήθηκαν οι νόμοι του Μέρφυ που σήμερα εξηγούν πολύ πειστικά την καθημερινότητά μας. Όσο για τον καημένο κύριο Μέρφυ… λέγεται πως σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Όχι, όμως τόσο συνηθισμένο… Είχε μείνει από βενζίνη στη μέση της διαδρομής του και άρχισε να περπατάει προς το πλησιέστερο βενζινάδικο, όταν χτυπήθηκε από έναν άγγλο τουρίστα που οδηγούσε στη λάθος μεριά του δρόμου… Είναι αυτό που λένε, αν έχεις τύχη, διάβαινε…

Μερικοί νόμοι του Μέρφυ

1. Ο Βασικός Νόμος του Μέρφυ (Βασική αρχή):
Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει.
a. Αν από διάφορα πράγματα, ένα έχει την πιθανότητα να πάει στραβά, θα είναι αυτό που θα προκαλέσει την μεγαλύτερη ζημιά.
b. Αν ξέρεις ότι υπάρχουν μόνο 4 δυνατοί τρόποι για να πάει κάτι στραβά και φροντίσεις να τους προλάβεις, τότε αμέσως θα εμφανιστεί και ένας πέμπτος.

c. Αν αφήσεις τα πράγματα στην τύχη τους, πάντα έχουν την τάση να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

d. Κάθε λύση, γεννάει ένα καινούριο πρόβλημα.

e. Είναι αδύνατον να προφυλάξεις κάτι από τη βλακεία, διότι οι βλάκες είναι ικανότατοι.

Συμπεράσματα : Χαμογελάστε…Ούτως ή άλλως το αύριο θα είναι χειρότερο. Αν αισθάνεσαι καλά, μην ανησυχείς…Θα περάσει.
 
2. Όταν τα πράγματα πάνε καλά…κάτι θα πάει στραβά.
a. Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα, θα γίνουν.
b. Κάθε φορά που τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν καλύτερα, κάπου έχεις κάνει λάθος.
3. Κάθε φορά που θες να “χτυπήσεις ξύλο”, διαπιστώνεις ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αλουμίνιο ή πλαστικό.(!!)
4. Για να καθαριστεί κάτι, πρέπει να βρωμίσει κάτι άλλο.
4α. …μπορείς όμως να βρωμίσεις τα πάντα χωρίς να καθαρίσεις τίποτα. Το αντίστροφο δεν ισχύει.
5. Είναι αδύνατον για ένα αισιόδοξο να γνωρίσει μια ευχάριστη έκπληξη.
6. Οι διπλανές ουρές κινούνται πιο γρήγορα.
6α. …Αν αλλάξεις ουρά, η ουρά που ήσουν πριν θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα από την ουρά στην οποία βρίσκεσαι τώρα.

6β. …Αν εξακολουθήσεις να αλλάζεις ουρά, θα προκαλέσεις αναστάτωση και το πιθανότερο είναι να σε βρίσουν.
 
7. Ο καλύτερος τρόπος για να θυμηθείς κάτι που ήθελες να γράψεις σε ένα γράμμα είναι να κλείσεις το γράμμα.
8. Τα κενά αέρος εμφανίζονται πάντα όταν η αεροσυνοδός αρχίζει να σερβίρει καφέ.
8α. Συμπέρασμα: Το σερβίρισμα καφέ προκαλεί κενά αέρος.
9. Σε όποια έξοδο αποσκευών και αν βρίσκεσαι, οι αποσκευές σου θα βγουν από κάποια άλλη.
10. Σε κάθε εταιρία υπάρχει κάποιος που αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να απολυθεί.
11. Το λανθάνειν ανθρώπινο, αλλά για να τα κάνεις τελείως θάλασσα χρειάζεσαι και ηλεκτρονικό υπολογιστή.
12. Ο Νόμος για την αντιμετώπιση της Γραφειοκρατίας: Όταν οι λύσεις που δίνει το υπουργείο δεν ταιριάζουν στο πρόβλημά σου, τροποποιείς το πρόβλημα, όχι τις λύσεις.
13. Ορισμός του Ειδικού: Ειδικός είναι αυτός που κατέχει τις πιο πολλές γνώσεις σε σχέση με όσο το δυνατόν λιγότερα θέματα. Ο επιτυχημένος ειδικός είναι αυτός που ξέρει τα πάντα γύρω από το τίποτα.
14. Είναι πολύ απλό να κάνεις τα πράγματα περίπλοκα αλλά πολύ περίπλοκο να κάνεις τα πράγματα απλά.

15. Αν έχεις αναλάβει μια δύσκολη εργασία ανάθεσε την σε έναν πολύ τεμπέλη – θα βρει έναν ευκολότερο τρόπο να την κάνει.
16. Το ότι ο γιατρός σου μπορεί να δώσει ένα όνομα στην ασθένειά σου δεν σημαίνει ότι ξέρει από τι πάσχεις.
17. Μόνο οι ενήλικες δυσκολεύονται να ανοίξουν τα μπουκάλια που είναι ειδικά φτιαγμένα για να μην ανοίγονται από τα παιδιά.
18. Αν η κατάστασή σου καλυτερεύει , το πιθανότερο είναι ότι αρρωσταίνει ο γιατρός σου.
19. Ορισμός Φαρμάκου: Φάρμακο είναι οποιαδήποτε ουσία η οποία όταν δοκιμάζεται σε ένα ποντίκι παράγει επιστημονικό πόρισμα.
20. Όταν τα πράγματα είναι απροσδιόριστα…χάνεις.
Όταν τα πράγματα είναι με το μέρος σου…πάλι χάνεις.

Κερδίσεις ή χάσεις…πάντα χάνεις.
 
21. Αν όλα τα οχήματα έρχονται κατά πάνω σου…είσαι σε λάθος λωρίδα.
22. Η εγγύηση των 60 ημερών εγγυάται ότι το προϊόν θα χαλάσει την 61η μέρα.
23. Ο Νόμος της Σχετικότητας του Χρόνου: Το πόσο διαρκεί ένα λεπτό της ώρας εξαρτάται από τη μεριά της πόρτας της τουαλέτας που βρίσκεσαι.
24. Όταν παίρνεις λάθος νούμερο, δεν είναι ποτέ κατειλημμένη η γραμμή.
25. Αν βοηθήσεις ένα φίλο που βρίσκεται σε ανάγκη, είναι σίγουρο πως θα σε θυμηθεί – την επόμενη φορά που θα βρίσκεται σε ανάγκη.
26. Μην ανησυχείς για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα. Είναι απασχολημένοι με το να ανησυχούν τι σκέφτεσαι εσύ για αυτούς.
27. Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι αδύνατον να ξέρεις – αλλά είναι αδύνατον να ξέρεις ποια είναι αυτά τα πράγματα.
28. Αν κοιτάξει κανείς το πρόβλημά του από κοντά, θα διαπιστώσει ότι αποτελεί και αυτός μέρος του προβλήματος.
29. Αν κάποια πράγματα θα μπορούσαν να πήγαιναν στραβά και δεν πήγανε, θα αποδειχτεί ότι θα ήταν καλύτερα αν είχαν πάει.
30. Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο.
31. Τα περίπλοκα προβλήματα, έχουν απλές, και αυτονόητα λανθασμένες απαντήσεις.

32. Περί πειραμάτων:
α. Αν κάποιο πείραμα πάει καλά, κάπου έχεις κάνει λάθος.

β. Ποτέ μην επαναλαμβάνεις κάποιο πείραμα που έχει πετύχει.
33. Από τη στιγμή που αναφέρεις κάτι… αν είναι καλό, χάνεται, …αν είναι κακό, συμβαίνει.
34. Ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά ή πόσο καιρό έψαξες για κάποιο αντικείμενο, θα το βρεις κάπου φθηνότερα, αφού όμως το έχεις ήδη αγοράσει.
35. Όσοι δυσκολεύονται να πληρώσουν νοίκι, πληρώνουν νοίκι. Όσοι έχουν την άνεση να πληρώνουν νοίκι, ιδιοκατοικούν.
36. Δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος σε ποια πλευρά της φέτας πρέπει να αλείψεις το βούτυρο.
37. Όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις έχουν γίνει κατά λάθος.
38. Μετά από μια κουραστική και λεπτομερή ανάλυση ενός δείγματος, μαθαίνεις πάντα ότι έχεις χρησιμοποιήσει λάθος δείγμα.
39. Όποιος γελάει όταν όλα πάνε στραβά, έχει βρει κάποιον να του τα φορτώσει.
40. Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους.
41. Μην διαφωνείς δημόσια με έναν ηλίθιο…Ο κόσμος μπορεί να μην καταλάβει τη διαφορά.
42. Ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψεις τα όρια του δυνατού, είναι να αρχίσεις από τα αδύνατα.
43. Το άθροισμα της ομορφιάς και της εξυπνάδας είναι πάντα σταθερό.
44. Η ομορφιά είναι μόνο επιφανειακή, αλλά η ασχήμια έχει βάθος.
45. Το μέγεθος της εξυπνάδας σε κάθε πλανήτη είναι σταθερό. Ο πληθυσμός της γης αυξάνεται…
46. Εξ ορισμού όταν ερευνάς το άγνωστο, δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις.
47. Ο άνθρωπος κάποτε σκοντάφτει πάνω στην αλήθεια…αλλά σηκώνεται και συνεχίζει το δρόμο του.
48. Αν σου συμβεί κάτι άσχημο, ερεύνησε εξονυχιστικά το γιατί. Αν σου συμβεί κάτι καλό, μην το ψάχνεις…Το πιο πιθανό είναι να οφείλεται στο λάθος κάποιου…


Κυριακή 20 Μαΐου 2012

ΑΓΑΠΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ


Όταν ήταν νέος ο Νασρεντίν, φύτεψε έναν κήπο με λουλούδια.  Aνάμεσα στα λουλούδια όμως, βγήκαν στον κήπο και άγρια ραδίκια.  Θέλοντας να απαλλαγεί από αυτά ο Νασρεντίν, ζήτησε τις συμβουλές άλλων κηπουρών από κοντινά και μακρινά μέρη, αλλά καμιά γνώμη δεν έφερε αποτελέσματα.
Τελικά ο νέος άνδρας ταξίδεψε μέχρι το παλάτι του Σεΐχη για να ζητήσει τη συμβουλή του σοφού κηπουρού του βασιλιά.  Δυστυχώς όμως, είχε ήδη δοκιμάσει όλους τους τρόπους που του σύστησε και αυτός ο κηπουρός.  Έμειναν και οι δύο σιωπηλοί για πολλή ώρα μαζί.

Τελικά, ο κηπουρός του βασιλιά κοίταξε τον Νασρεντίν και του είπε:
 «Λοιπόν … τότε, το μόνο πράγμα που σου προτείνω είναι να μάθεις να τα αγαπάς».

  

Πέμπτη 17 Μαΐου 2012

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

Μία μέρα θα με ρωτήσεις :
- "Τι είναι πιο σημαντικό; Η δική μου ζωή ή η δική σου";
Θα σου απαντήσω «η δική μου» και τότε θα φύγεις μακριά, μη γνωρίζοντας ότι εσύ είσαι η ζωή μου.
 
 
Χαλίλ Γκιμπράν

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

"ΤΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ"


Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό παιδάκι...

Του ζητήθηκε από τη δασκάλα του να γράψει μια έκθεση
με τίτλο....

 "Τι να ζητήσω απ'τον Θεό"...



Θεέ μου,

απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ...
Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! 
Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου.
Να έχω το δικό μου χώρο...Να έχω την οικογένεια μου γύρω από μένα...Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω...Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε χωρίς διακοπές η ερωτήσεις....

Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί...
Όταν είμαι τηλεόραση, θα μου κάνει παρέα ο μπαμπάς μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά του ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.
...Και θέλω τη μαμά μου να με κοιτάζει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί.
  Θέλω να νιώθω ότι η οικογένεια μου αφήνει τα πάντα στην άκρη πότε-πότε μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα...
Αχ, και κάτι τελευταίο.....Κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους...
Θεέ μου, δεν πιστεύω να σου ζητάω πολλά...


Η δασκάλα που το διάβασε, καθώς βαθμολογούσε έκλαιγε συνέχεια...
Ο σύζυγός της μόλις είχε μπει στο σπίτι και τη ρώτησε.... Τι συμβαίνει;
Αυτή απάντησε:
 -Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου...
Ο σύζυγος το διάβασε  και είπε:
 -Το καημένο το παιδί.. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί...!!!
Τότε αυτή τον κοίταξε και του είπε: 
-Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας...

                                                                                                                    
πηγή



Παρασκευή 11 Μαΐου 2012

ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΜΑ!

 Η γυναίκα μου μου πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα. "Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς", μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με. "Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο."
"Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ" της είπα έντονα.
"Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη."
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και πού.
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.

‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.

Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.

‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’


Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’

Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’

Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.

‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’
‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.


‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.

Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φάκελο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:
‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τι σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν. [...]




 Τη 2η και όχι την 1η Κυριακή του Μαΐου, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν,  έχει καθιερωθεί  να γιορτάζεται  η μητέρα. Δε θα ήθελα να αναφερθώ στο ιστορικό αυτής της γιορτής που λίγο πολύ είναι γνωστό, αλλά να μοιραστώ μαζί σας την παραπάνω ιστορία που διάβασα πρόσφατα.

Κι από την πληθώρα των λογοτεχνικών κειμένων, των ποιημάτων , των έργων τέχνης και των τραγουδιών που υμνούν αυτό το σημαντικό  πρόσωπο της ζωής μας, ξεχώρισα το εξής σπουδαίο κομμάτι:



(Μια συγκλονιστική ερμηνεία σε εξαιρετικούς στίχους και μουσική...Όλα για τη μαμά, λοιπόν!)


Έβαζες ψεύτικες φωνές, γελούσες κι έκανες πως κλαις
κι εγώ παιδί, α, ρε μαμά.

Πίσω μου τρέχεις μια ζωή, με ένα πιάτο και μια ευχή
τότε με κράταγες σφιχτά, τώρα κοιτάς από μακριά.

Μέσα απ` τα δόντια να μιλάς, σ` ακούω σαν τώρα "Μη με σκας"
"Δεν θα σε ανεχτεί κανείς"
"Θα πας χαμένος, θα το δεις", α, ρε μαμά.

Ύστερα λόγια στο χαρτί "Συγνώμη, σ` αγαπώ πολύ"
"Έίμαι `δω", α, ρε μαμά.

Ζωγράφιζες και μια καρδιά, με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ το δίσκο με το Ave Maria
Ave Maria.

Χανόσουνα στη μουσική, εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη, να σε προσέχω μια ζωή.

Τις πόρτες άνοιγες στο φως, να μπει ο ήλιος κι ο θεός
να μας φυλάει, α, ρε μαμά.

Τα βράδια ήσουν μια αγκαλιά κι ανάμεσα απ` τα φιλιά
έκανες τη φωνή λαγού, το λύκο και την αλεπού.

Και όταν γύριζα αργά "θα σου τα πάρω τα κλειδιά"
"θα βρεις τις πόρτες πια κλειστές"
"θα με πεθάνεις, αυτό θες;" α, ρε μαμά.

Μαμά, πού πας ...


Μουσική : Charles Aznavour
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου


Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑ ΣΥΡΤΑΡΙΑ

Τον τελευταίο καιρό, σεργιανίζοντας στο διαδίκτυο και ψάχνοντας ιδέες για διάφορες κατασκευές που θα ομορφύνουν το χώρο μου (καινούρια μου λόξα αυτή!), χωρίς να καταλάβω το πώς, ανακάλυψα μια νέα τάση. Την χρησιμοποίηση παλιών συρταριών με τρόπο που σίγουρα δε φαντάζεστε!


Οργανώθηκε μάλιστα ολόκληρη έκθεση με θέμα τα "παλιά συρτάρια" ....



...τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό...Μα, τι ωραίες και εμπνευσμένες ιδέες που έχουν μερικοί άνθρωποι...Ζηλεύω!!!




  Αναδημοσιεύω μερικά που μου άρεσαν πολύ ...























Για να τα δείτε κι άλλες μεταμορφώσεις συρταριών, πατήστε    εδώ.






Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΨΕΜΑΤΑ


"Οι άνθρωποι ποτέ δε λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές."


Όττο Φον Μπίσμαρκ, 1815-1898, Γερμανός Καγκελάριος

Τρίτη 1 Μαΐου 2012

...ΣΑΝ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΗ...

"Σε λίγες μέρες μπήκε κι άνοιξη, με τον Απρίλη μπροστά, που ήταν πολύ άμυαλος. Μια κατσούφιαζε και μια γελούσε.Τρελοκόριτσο! Οι μέρες του ανέβαζαν κάθε φορά στην επιφάνεια κι από ένα καινούριο λουλούδι. Ύστερα τελείωσε και πήγε να κοιμηθεί αγκαλιά με το Μάρτη. Στο ημερολόγιο φάνηκε ένας καινούριος μήνας. Ο Μάης...."

Μ. Λουντέμης, Ένα παιδί μετράει τ ΄ άστρα







Ο Μάης έχει μυστικά κι ένα κλειδί κρυμμένο
που ανοίγει μάτια σκοτεινά και χείλι πικραμένο
έχει και άνεμο τρελό που κουβαλάει τη γύρη
και πυροβάτες της καρδιάς σαν βγει στο πανηγύρι
και πυροβάτες της καρδιάς σαν βγει στο πανηγύρι...

Ο Μάης είναι μουσική από παλιό τραγούδι
από κλαδί ροδακινιάς και από λεύκας χνούδι
δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει...

Ο Μάης είναι μια φωτιά, μια φλόγα μαγεμένη
έχει τη μέρα αγκαλιά, τη νύχτα ερωμένη
έχει και ήλιο κυνηγό που ξέρει από σημάδι
να βρίσκει αυτόν που έριξε τα μάγια στο πηγάδι
να βρίσκει αυτόν που έριξε τα μάγια στο πηγάδι..

Δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει.