Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012

ΚΡΙΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

  Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;   

Δ. Λιαντίνης 




 Αυτά τα λόγια μου ήρθαν στο μυαλό, όταν αναγκάστηκα να έρθω λίγο πιο κοντά με κρατικούς μηχανισμούς και οργανώσεις εργαζομένων. Μου τα έλεγαν και δεν τα πίστευα. Πάντα καλοποαίρετη, τα θεωρούσα υπερβολές. Πραγματικά, η εμπιστοσύνη και η συνέπεια των λόγων των ανθρώπων που βρίσκονται σε κάποιες υψηλά ιστάμενες θέσεις δεν υπάρχει! Άλλα λένε, άλλα εννοούν και  άλλα κάνουν εν τέλει. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι τα γνωρίζετε... Απλά, εγώ άργησα λίγο να προσγειωθώ απ΄το ροζ μου συννεφάκι...Απογοήτευση σκέτη..Κατάντεια...



Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

 Η μουσική μπορεί να σου προσφέρει δυνατά συναισθήματα. Όλοι το ξέρουμε, αλλά στις μέρες μας όλο και σπανιότερα έχουμε αποδείξεις αυτής της γενικής παραδοχής.

Πέμπτη βράδυ και ο χώρος ασφυκτικά γεμάτος, έτοιμος να υποδεχτεί έναν αυθεντικό καλλιτέχνη. Ο Γ.Χαρούλης και η παρέα του επί 3 ώρες μας απογείωσε! Τρεις ώρες απόλυτης ευχαρίστησης...

Στη συναυλία αυτή άκουσα για πρώτη φορά ένα απ΄ τα τελευταία του τραγούδια. Ένα κομμάτι αφηγηματικό, χωρίς ανούσιες επαναλήψεις, που σου προκαλεί απλά δέος.

Η φιλία ανάμεσα σ΄ έναν άντρα και ένα άλογο.

Υπέροχο τραγούδι και απίθανη ερμηνεία.

Απ΄ τις ελάχιστες περιπτώσεις μου μας αποδεικνύουν ότι η μουσική είναι πολιτισμός.



Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Φένια Παπαδόδημα


Ο καβαλάρης τ' άλογο το 'χε μες στην καρδιά του.
Που να 'βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.

Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο.
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω,
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες.
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις;
Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ' εύρω ή θα μ' εύρεις».

Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει,
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει.
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ' αφήσαν...

Περνούσε κι ένας μάστορας που 'μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια.
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια,
την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα...

Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι
την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι.
Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν' παρακάλια
ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια...

«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω.
Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω».
Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι,
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι,
και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω,
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο...

Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012

ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ

"Μετά τη βροχή βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο ή μόνο αν είσαι καλό παιδί;", με είχε ρωτήσει παλιότερα μαθητής μου και η μνήμη μου το ανέσυρε στα ξαφνικά όταν το είδα προχθές απ το μπαλκόνι μου.


Την ίδια απορία έχω κι εγώ πια. Όταν υποστείς μια καταιγίδα, θα έρθει πάντα μια δίκαιη ανταμοιβή που θα σε κάνει να ξεχάσεις τα δεινά που πέρασες ή κρίνεται από κάτι άλλο; Ούτε και τότε ούτε και τώρα μπορώ να δώσω αξιοπρεπή απάντηση. Περιμένω να δω αν θα ξαστερώσει...


Οι φωτό είναι από κινητό, οπότε όχι και τόσο επιτυχημένες.


Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΛΛΑΓΗ

"Μη φοβάσαι τις αλλαγές της ζωής γιατί αυτή είναι η φύση μας", με συμβουλεύει η στεντόρεια φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής. Για να μου δώσει κουράγιο μάλλον. Μα, είναι δυνατόν να αποδέχεσαι μια ξαφνική αλλαγή στη ζωή σου αδιάφορα και χωρίς να αντισταθείς στο ξεβόλεμά σου; Τι; Να μη γκρινιάξεις λίγο που ο φόβος για το άγνωστο σου ενεργοποιεί μηχανισμούς που από καιρό είχες ξεχάσει;



Και τώρα που πέρασε η - απαραίτητη για μένα - πρώτη γκρίνια, αρχίζω να βλέπω τις θετικές πλευρές του όλου θέματος. Η ζωή είναι ποτάμι. Σε παρασύρει, σε πάει μόνη της όπου θέλει και είναι πολύ μικρή ώστε να την χαραμίσω πασχίζοντας να καταπολεμήσω την αλλαγή.

Γιατί, αν δεν το ζήσω, πώς θα είμαι έτοιμη για την επόμενη;

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ


Την ευεργετική επίδραση που έχει σε ένα μαθητή ένας καλός δάσκαλος, όχι μόνο στα σχολικά θρανία αλλά και στην ενήλικη ζωή του, διαπιστώνουν σε μελέτη τους δύο καθηγητές του φημισμένου πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.


Παρακολουθώντας την πορεία δύο εκατομμυρίων μαθητών σε διάστημα είκοσι ετών, οι καθηγητές Raj Chetty και John Friedman επιβεβαίωσαν το Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος αναγνώριζε ότι χρωστούσε στο δάσκαλό του το «ευ ζην».

Σχεδόν 2.500 χρόνια από τότε, οι δύο οικονομολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι εκείνοι οι μαθητές που είχαν καλούς δασκάλους εμφάνιζαν λιγότερες πιθανότητες να γίνουν γονείς στην εφηβική ηλικία και συγχρόνως περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσουν τις σπουδές τους στην ανώτατη εκπαίδευση, αλλά και να βγάλουν περισσότερα χρήματα στην ενήλικη ζωή τους.

Για τους δύο ερευνητές, ο καλός δάσκαλος είναι εκείνος που καταφέρνει να κάνει τους μέτριους μαθητές του να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους και τους καλούς να διατηρήσουν σε υψηλά επίπεδα τις δικές τους.

Αν και δεν λείπουν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι είναι δύσκολο να απομονωθεί από άλλους παράγοντες, όπως το οικογενειακό περιβάλλον, η επίδραση που έχει ο διδάσκων στην πορεία ενός μαθητή, οι δύο οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι ένας μαθητής που είχε έναν πολύ καλό δάσκαλο για ένα χρόνο, θα κερδίσει, κάθε χρόνο, κατά μέσο όρο 4.600 δολάρια περισσότερα στη ζωή του, σε σχέση με ένα μαθητή που είχε ένα μέτριο δάσκαλο.

Οι δύο καθηγητές από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, συνεργάστηκαν με το πανεπιστήμιο του Κολούμπια, για να διακρίνουν δασκάλους και καθηγητές σε καλούς, μέτριους και καλούς και να εξετάσουν στη συνέχεια την πορεία των μαθητών τους, μελετώντας στοιχεία για τα εισοδήματά τους στην ενήλικη ζωή τους, το ποσοστό εκείνων που γράφτηκαν στο πανεπιστήμιο, την ηλικία που απέκτησαν παιδιά, την πόλη και την περιοχή που επέλεξαν για να ζήσουν. Τα αποτελέσματα, όπως δήλωσαν οι ίδιοι, ήταν «εντυπωσιακά».
 
 

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012

ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΓΕΙΑ

Απ΄ αυτά που τ΄ ακούς και τ' αγαπάς αμέσως! Τι να πρωτοξεχωρίσεις; Μελωδία; Στίχους; Ερμηνεία; Είναι όλο σκέτη μαγεία! Ακούστε το και θα με καταλάβετε...

"Της χαράς μαγαζί"



Την καρδιά μου θα κάνω χαλί
να σβηστεί ο μεγάλος καημός σου
είσαι άχνα από ένα φιλί
είναι θρόϊσμα το σ' αγαπώ σου
και τη νύχτα που καιν οι ματιές
κι η κρυφή πεθυμιά με κυκλώνει
στο κορμί σου ν' ανάβω φωτιές
μ' ένα μου άγγιγμα που θα σε λιώνει

Τ' ουρανού μου θα στείλω το φως
ν' ανεβείς τη νυχτιά στο σκαλί μου
ήταν πόθος παλιός μου κρυφός
να σπαρτάραγες σ' ένα φιλί μου.
Μη μου πεις, είναι αργά δεν μπορείς
η καρδιά σου πως είναι στ' αγιάζι
φεύγει ο χρόνος δεν είναι νωρίς
και του έρωτα τ' όχι κουράζει

Θα σου βρω της χαράς μαγαζί
να μου λες πόσα θέλεις χατίρια 
να τσουγκρίζουμε ώρες μαζί
της αγάπης γεμάτα ποτήρια,
κι όταν λες σ' αγαπώ, με λυγμό
της ζωής μας να φεύγει το γκρίζο
με τα χείλη, γλυκά στο λαιμό,
το παλιό μου σημάδι ν' αγγίζω

Είναι αργά δεν είν' οι ώρες πολλές
μα στην μπόρα μη στέκεις , και στάζεις,
αφού θέλει η καρδιά σου, μου λες,
τι σε κάνει κι ακόμα διστάζεις.
Πες το ΝΑΙ ..κι άσε εδώ το ακριβό
το βραχιόλι σου στο κομοδίνο,
των ματιών σου το μπλε να διαβώ
κι όσα όνειρα θες , θα σου δίνω!



Κυριακή 26 Αυγούστου 2012

ΟΙ 7 ΤΥΦΛΟΙ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Η παρακάτω ιστορία είναι διδακτική, είναι ένα Ινδικό παραμύθι  και χρησιμοποιείται σε περιστάσεις  που οι άνθρωποι καλούνται να απαντήσουν σε, φαινομενικά, εύκολες και απλές  ερωτήσεις και ισχύει κάθε φορά που καλείται ένας ειδικός να εκφέρει άποψη για  τον κλάδο του.

 Οι 7 τυφλοί και ο ελέφαντας

Στα βάθη της ερήμου υπήρχε μια πόλη, όπου όλοι ήταν τυφλοί. Ένας βασιλιάς με το στρατό του περνούσαν κάπου κοντά στην πόλη και  στρατοπέδευσαν. Ο βασιλιάς είχε μαζί του και έναν μεγάλο ελέφαντα, που τον είχε για βαριές δουλειές αλλά και για να φοβίζει τους εχθρούς του στη μάχη. Οι άνθρωποι της πόλης  είχαν ακούσει βέβαια κάτι για τους ελέφαντες, αλλά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να συναντήσουν κάποιον. Έτρεξαν λοιπόν 6 νέοι άνδρες να ανακαλύψουν πώς ήταν ο ελέφαντας.
Ο πρώτος μόλις έφτασε, άπλωσε το χέρι του, ακούμπησε τα πλευρά του, αισθάνθηκε τη λεία επιφάνειά του, μύρισε τον αέρα και σκέφτηκε “Είναι, χωρίς αμφιβολία, ζώο, αλλά αυτό το ζώο μοιάζει με τοίχο”. Τρέχει λοιπόν να ανακοινώσει την ανακάλυψή του.
Ο δεύτερος, αισθάνθηκε τον αέρα, ακούμπησε με το χέρι του τον κορμό του ελέφαντα, που μόλις αντιλήφθηκε το χέρι πάνω του βρυχήθηκε δυνατά. Ο τυφλός σκέφτηκε «Ο ελέφαντας μοιάζει με φίδι και είναι τόσο τεράστιο, που η αναπνοή του σε ξεκουφαίνει». Τρέχει λοιπόν πίσω να γνωστοποιήσει την ανακάλυψή του.
Ο τρίτος πλησιάζει τον ελέφαντα, ακουμπάει την απαλή επιφάνεια του χαυλιόδοντα και αισθάνεται την αιχμηρή άκρη του. «Φανταστικό», σκέφτηκε, «ο ελέφαντας είναι σκληρός, αιχμηρός σαν ακόντιο και μυρίζει σαν ζώο». Τρέχει, λοιπόν, στους συμπολίτες του για τα νέα.
Ο τέταρτος, μόλις φθάνει, απλώνει το χέρι του χαμηλά και ακουμπάει ένα πόδι του ελέφαντα. Το ψηλαφεί, το αγκαλιάζει και αισθάνεται το σκληρό του δέρμα. Ο ελέφαντας αντιδράει και μετακινεί το πόδι του. « Α!», σκέφθηκε «πώς να μη φοβίζει τους εχθρούς στη μάχη ο ελέφαντας. Είναι σαν τεράστιος κορμός δένδρου, κι όμως είναι ευλύγιστος και δυνατός». Τρόμαξε και ο ίδιος και τρέχει να πει τα νέα στην πόλη.
Ο πέμπτος τυφλός ακούμπησε την ουρά του ελέφαντα «Δεν καταλαβαίνω τι το ιδιαίτερο έχει ο ελέφαντας», σκέφθηκε, «είναι απλώς ένα κομμάτι σχοινί».
Αφήνει την ουρά και τρέχει πίσω στην πόλη.
Ο έκτος, βιαζόταν πολύ για να μη φθάσει τελευταίος και μόλις έφθασε, αισθάνθηκε το αέρα που «έκανε» το αυτί του ελέφαντα που κουνιόταν, απλώνει το χέρι του, ακουμπάει το αυτί του ελέφαντα και αισθάνεται τη σκληρή του επιφάνεια. Χαμογέλασε με αυταρέσκεια. «Ο ελέφαντας μοιάζει με ζωντανό ανεμιστήρα», σκέφθηκε και ικανοποιημένος με αυτήν του την πρώτη εντύπωση τρέχει πίσω.
Στο τέλος, έφτασε ένας τυφλός γέροντας. Είχε φύγει από την πόλη νωρίς, περπατούσε αργά και ήταν αποφασισμένος να αφιερώσει χρόνο για να μελετήσει προσεκτικά τον ελέφαντα. Μόλις έφτασε, περπάτησε γύρω από τον ελέφαντα, ακούμπησε διάφορα μέρη του σώματός του, τον μύριζε, και άκουγε όλους τους θορύβους, που έκανε το ζώο, προσεκτικά. Ψηλάφισε το στόμα του ελέφαντα, τον τάισε χόρτο και χτύπησε απαλά τον κορμό του. Τελικά επιστρέφει στην πόλη, αλλά βρίσκει όλη την πόλη σε μεγάλη αναστάτωση.
Κάθε ένας από τους έξι νεαρούς τυφλούς είχε αποκτήσει οπαδούς, που είχαν ασπασθεί τη δική του εκδοχή, για το τι είναι ο ελέφαντας. Όμως, όταν οι άνθρωποι της πόλης ανακάλυψαν ότι υπήρχαν έξι διαφορετικές εκδοχές, άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους. Ο γέρος, ήσυχα, άκουγε τους διαπληκτισμούς. «Είναι σαν τοίχος!», «όχι είναι σαν φίδι!», «όχι είναι σαν ακόντιο!», «όχι σαν δέντρο!», «όχι σαν σχοινί!», «όχι σαν ανεμιστήρας!».
Ο γέρος γύρισε την πλάτη του και άρχισε να πηγαίνει σπίτι του, γελώντας,  καθώς θυμήθηκε τις δικές του απερισκεψίες, όταν ήταν νέος. Σαν κι αυτούς, κάποτε, είχε συμπεράνει ότι είχε καταλάβει στο σύνολό του κάτι που είχε γνωρίσει (βιώσει), μόνο εν μέρει. Γέλασε, καθώς θυμήθηκε ότι, κάποτε, ήταν απρόθυμος να ανακαλύψει από μόνος του την αλήθεια και στηρίχθηκε αποκλειστικά σε αυτά που έλεγαν οι άλλοι.
Περισσότερο, όμως, γέλασε καθώς συνειδητοποίησε ότι, τελικά, ήταν ο μόνος στην πόλη που δεν ήξερε τι ήταν ο ελέφαντας.
Μόνο όσοι έχουν μάθει πολλά, είναι σε θέση να παραδεχθούν  πόσα λίγα ξέρουν. 

L. Carte

Κυριακή 19 Αυγούστου 2012

ΑΠΛΑ....ΓΟΗΤΕΥΜΕΝΗ!

Αρχές Αυγούστου. Χώρος ξεχωριστός και ιδιαίτερος: Επίδαυρος. Η παρέα, από τις καλύτερες που θα μπορούσα να έχω. Μα πόσα χρόνια είχα να να πάω; 6; 7; Ούτε θυμάμαι, μα η πρώτη μου ανάμνηση ζωντάνεψε και πάλι. Ακριβώς το ίδιο είχα νιώσει και τότε.Γοητεία.Ειδικά για κείνη τη στιγμή λίγο πριν αρχίσει η παράσταση, που ξαφνικά έχει σιωπή κι ο ήλιος δύει. Το σκοτάδι πέφτει και ανάβει το φως της παράστασης. Μαγικό πράγμα. 



Τι κι αν ανήκω στη μερίδα των θεατών που όταν επισκέπτονται το θέατρο της Επιδαύρου θέλουν αρχαίο δράμα και μάλιστα σε κλασική προσέγγιση; Τι κι αν απογοητεύτηκα από τις σύγχρονες σκηνοθετικές επιταγές; Τι κι αν δεν συμφωνώ με την προσπάθεια για καινοτομία και πειραματισμό; Ο χώρος ήταν μαγικός, ιερός και με αποζημίωσε.  





 

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012

ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ


Διπλή απόλαυση το φετινό Αύγουστο. Η πρώτη πανσέληνος σήμερα, αλλά και μια δεύτερη στις 31 του μήνα θα μας μαγέψουν. Στρέψτε τα μάτια στον ουρανό και αφεθείτε...



Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012

ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΧΟΛΕΙΟ...

" Πηγαίνουμε σχολείο για να μάθουμε να δουλεύουμε σκληρά για τα χρήματα. Η ουσία είναι να μάθουμε ότι τα χρήματα πρέπει να δουλεύουν για εμάς. Κάτι που δεν μας έμαθαν στο σχολείο..."
                                                   

                                                                                                                                          Robert T. Kiyosaki


Σάββατο 21 Ιουλίου 2012

ΠΑΝΤΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ...


.....μικρός πρίγκιπας! Επιτέλους τον βρήκα, όπως μου αρμόζει..Σε μαυροπίνακα και με κιμωλία!



Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Oι άνθρωποι βιάζονται: έγνοιες, βιοτικές συνθήκες, όνειρα, συμβιβασμοί - πού καιρός να γνωρίσουν τη ζωή τους. 

 

 Τάσος Λειβαδίτης



Κυριακή 8 Ιουλίου 2012

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΝΑ...



1. Να μην ξεχάσω να κοιτάζω τους ανθρώπους. Στα μάτια. Στα σώματα. Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας, έλεγε ο Χειμωνάς - να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι. Να δω από πού, από τι προσπαθεί ο καθένας να διαφύγει. Με τι παλεύει. Για μας θέλω να μιλήσω, τους θλιβερά προβλέψιμους και ακατανόητα απρόβλεπτους, στα όρια του παραλογισμού. Αλλά πρώτα πρέπει να δω προσεκτικά. 

2. Να θυμηθώ αυτό που έλεγε ο Άμος Οζ σε μια ταβέρνα: δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ και να γνωρίσεις πολλούς, για να καταλάβεις την ανθρώπινη ψυχή. Αρκεί να είσαι μια μύγα στην κρεβατοκάμαρα ενός ζευγαριού... ! Να μην ξεχάσω να γίνω μύγα. Στην κρεβατοκάμαρά μου έστω. Και στις δικές σας. 


3. Να είμαι συνειδητή, να μην αφαιρούμαι. Να ξυπνάω το πρωί και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως σήμερα αυτό που θα ζήσω είναι η πραγματική μου ζωή κι όχι μια πρόβα τζενεράλε. Αυτή η μέρα, αν την αφήσεις ηλίθια, θα περάσει ανεπιστρεπτί. Θα ταφεί άδοξα στον παράδεισο των χαμένων ημερών και των καλών προθέσεων. Αυτό να του λέω. 
 4. Να μην ξεχάσω να παραγγείλω την αυριανή μου μέρα. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθώ απ'το κρεβάτι είναι η σκηνοθεσία της μέρας που αρχίζει. Ανοίγεις τα μάτια, τεντώνεσαι κι αρχίζεις να ονειρεύεσαι τη μέρα που θέλεις να ζήσεις. Να μην αφήσω την τύχη να μου ρίχνει τα σκουπίδια της. Να ζήσω μέρες χειροποίητες. 
 5. Να θυμηθώ να μη φοβάμαι το φόβο. Έζησα αρκετά χρόνια μέχρι τώρα και το είδα. Ο φόβος θα με βρει όπου και να'μαι. Μην κρύβεσαι, ρε πουλάκι μου, τζάμπα κόπο κάνεις. 
 6. Να θυμάμαι να μην απελπίζομαι, να μη με παίρνει από κάτω. Ζούμε ένα τέλος εποχής, εντάξει αλλά κάπου θα βγάλει αυτό. Τόσοι πολλοί απελπισμένοι δεν μπορεί, θα ψοφήσει η άγρια ιδιωτεία, θα γεννήσουν μια ενέργεια που θα γεννήσει με τη σειρά της κάτι άλλο... Πιο βιώσιμο, πιο ανθρωποκεντρικό. 

7. Να μην ξεχάσω να επιζήσω μέχρι να έρθουν αυτές οι άλλες μέρες. Όπως μπορώ. Με τους φίλους μου. Όχι αυτούς τους facebook. Τους πραγματικούς.

                                                                                  της Λένας Διβάνη  
                            (από το "Κοντέινερ" της Ελευθεροτυπίας, Μάρτιος 2010)



Τρίτη 3 Ιουλίου 2012

ΟΝΕΙΡΕΨΟΥ!

"Να ονειρεύεσαι, μου 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.
Τα όνειρα, συνήθως, προδίδουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν.
Όμως, δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία.
Να ονειρεύεσαι! 
Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου.
Τότε σώζεσαι. 
Και ποιά είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν!
Έχει και παρακάτω... Έχει κι άλλο... 
Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα! Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου! 
Όταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. 
Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Όσο χάνεις, τόσο κολλάς. 
Έχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή."

(Αλκυόνη Παπαδάκη, «Βαρκάρισσα της χίμαιρας», 2001)

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ

Το καλύτερο δώρο που μπορεί να μου κάνει κάποιος είναι ένα βιβλίο.Μα δεν είναι τόσο για την πλοκή που ίσως με συνεπάρει ή για το χρόνο που θα με συντροφέψει (σημαντικά βέβαια και τα δύο), όσο για την αφιέρωση που τυχόν έχει. Η αφιέρωση είναι αυτή που κάνει το δώρο τόσο ξεχωριστό και τόσο προσωπικό. Μια και μόνο λέξη μπορεί να αρκεί. Χειρόγραφα γράμματα που μένουν κι έχουν κάτι να μου πουν μετά από χρόνια. Η΄ ακόμα και σκίτσα...
Ένα τέτοιο δώρο (με αφιέρωση, αλλά και σκίτσο!) έλαβα πριν μερικές μέρες και μου θύμισε πώς είναι κάποιος να δαπανήσει χρόνο για σένα και να ψάξει όχι μόνο το δώρο, αλλά και τις λέξεις που θ αφήσει. Η χαρά μου δεν περιγράφεται!
 
Γι αυτό λοιπόν δε συμφωνώ με κάποιους κατόχους βιβλίων που θέλουν να τα κρατούν ολοκαίνουρια, γυμνά από ανθρώπινα σημάδια.Δε μ αρέσει καθόλου όταν οι σελίδες "τρίζουν" και μυρίζουν τυπογραφείο.
 Ένα βιβλίο αποκτά άλλη αξία όταν υπάρχει  επάνω του η ιστορία του, οι άνθρωποι που το ξεφύλλισαν,που το μύρισαν, που το χάιδεψαν.Μ'αρέσει να φαντάζομαι ποιος και γιατί έγραψε μια αφιέρωση.
Γι αυτό και πάντα διαβάζω με ένα μολύβι στο χέρι.Σημειώνω, υπογραμμίζω, μπορεί να γράψω και κάτι άσχετο που εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα ή με απασχολεί  και έτσι αφήνω την δική μου πνοή πάνω στα βιβλία. 
ΥΓ:Τα βιβλία που μου έχουν δωρίσει με αφιέρωση έχουν ξεχωριστό ράφι στη βιβλιοθήκη μου (αποδίδω τις πρέπουσες τιμές), αλλά και στην καρδιά μου...

Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012

Η ΑΝΕΜΟΣΚΑΛΑ

Οι στίχοι που μιλούν για θάλασσα και ναυτική ζωή ασκούν μια ιδιαίτερη επιρροή πάνω μου. Με ελκύουν για έναν ανεξήγητο λόγο...Ίσως είχα κάποια δυνατή σχέση με τη θάλασσα σε προηγούμενη ζωή μου, γιατί τώρα δεν έχω και την καλύτερη. Έτσι, δε μου πέρασε απαρατήρητο ένα νέο τραγούδι του Γ.Χαρούλη από τη συνεργασία του με τον Θ. Παπακωνσταντίνου.Με μάγεψαν μελωδία και φωνή...Ο τίτλος της δισκογραφικής τους δουλειάς δικαιώθηκε.."Μαγγανείες"...


Σκαρφάλωσα με δύναμη σε κάβο σαπισμένο
που ο άνεμος τον έκοψε, μας έβγαλε στα βράχια.
Ένα πακέτο πέταξα σέρτικα στον πνιγμένο
που παίζει ζάρια και χαρτιά και όλο χάνει τάχα.

Βρίζω που λες το χρόνο μου που είναι όλο καρτέρια,
που σε μιαν ανεμόσκαλα σπατάλησα τα χρόνια.
Η μια της άκρη στο κενό, η άλλη από τα ρέλια
η μια της άκρη στο βυθό, η άλλη ως τα αστέρια.


Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΚΥΦΤΟΙ

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί 
Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν
Πώς να τον δούνε μάτια μου;
Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά ...

Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...
Κανέναν δεν κοιτάζουνε
Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν
Γι'αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν
Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν
Όμως ποτέ τους δε μιλούν… 

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά
Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ'την ψυχή τους...
Θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους
Πίκρα, που ζωγραφίζει το βουβό βλέμμα τους
Σιωπή, που σφίγγει τα στεγνά χείλη τους
Μοναξιά, που ασχημαίνει το πρόσωπό τους 
Μην απορήσεις μάτια μου
Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους...

Μη φοβηθείς και φύγεις!
Το δύσκολο ήταν να τους δεις
Πλησίασέ τους… μίλα τους
Μα να'σαι υπομονετικός 
Μην αισθανθούν τη λύπη σου
Κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς
Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάζεις χαμηλά;
Πρέπει να νιώσεις μοναξιά για να κοιτάξεις σαν κι αυτούς
Να αισθανθείς πως είσαι εσύ… ή ίσως κάποιος που αγαπάς...
Μα αν γίνει έτσι μείνε ...
Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο
Είναι περήφανοι πολύ,κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου
Πιότερο θα λυγίσουν..
.

Λένε πως όσοι είναι σκυφτοί
μέσα τους θέλουνε να μπουν, στη μήτρα που τους γέννησε
Εκεί που νιώθαν ασφαλείς...
Στον κόσμο εκείνο το μικρό που διπλωμένος μόνο αντέχεις 
Μα αντέχεις την αγάπη του κι αυτή είναι μεγάλη
Γι'αυτό ποτέ δεν την ξεχνάς… 
Πώς να το κάνεις άλλωστε;
Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου, μόνο πονάει αν δεν την έχεις

Γι'αυτό θέλουν να ξαναμπούν στον κόσμο εκείνο το μικρό
Είναι μεγάλος τούτος 'δω...κακός και άδικος, ψυχρός,
Χωρίς στάλα αγάπη
Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι;
 

Μην απορήσεις αν σουν πουν πως η ζωή τους είναι εντάξει
Τι περιμένεις να σου πουν; πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι;
Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό, μα συνηθίζεται πικρά

Λένε πως είσαι δυνατός αν έχεις μάθει ν'αγαπάς
Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις
Κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς!

Γι'αυτό μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις
Χάιδεψε απλά τα μάτια τους με γέλιο απ'την καρδιά σου
Βλέπεις, η θλίψη δεν κοιτά τα μάτια που γελάνε
Μίλα τους μόνο απ'την καρδιά και χαμογέλασέ τους
Μην πεις μια λέξη... τίποτα 
Μονάχα ακούμπησέ τους

Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν... 
Πρόσεξε, μην τρομάξεις!
Πήρες από το βάρος τους κι ισιώνει το κορμί τους
Μην εκπλαγείς όταν σε δουν
Θα σε κοιτάξουν μ'έκπληξη, μα θα χαμογελάσουν…
Δειλά...πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά
Στον ουρανό…

Ίσως τα μάτια κλείσουνε...
Γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν
Γιατί θα θυμηθούνε, το φως που είχαν στην καρδιά
Κι ίσως και να δακρύσουν
Μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά
Και τότε, θα μιλήσουν ....

 




Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

ΜΙΑ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ

Άλλη μια σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος. Συναισθήματα ανάμεικτα, παρόλο που προσπαθώ να εκπαιδεύσω τον ευατό μου να μη "στέκεται" και πολύ σ΄ αυτά και να πηγαίνει παρακάτω ευκολότερα. Ήμουν σχεδόν σίγουρη δε, πως φέτος δε θα με επηρέαζε ο αποχαιρετισμός με τα παιδιά γιατί δεν είμαι και καμιά πρωτάρα σ αυτά- έχω ήδη "ψηθεί" σε καλοκαιρινές ευχές και ανασκοπήσεις της χρονιάς άλλες 5 φορές. Ναι, ναι...Τα είχα πει και τα είχα συμφωνήσει. Αμφιβολία καμία.

Έλα όμως που έσκασε μύτη το πρωτάκι, περιμένοντάς με από νωρίς,  μ ΄ ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και μια τεράστια αγκαλιά (συνοδευόμενη με φιλί βεβαίως, βεβαίως!). Μα, καλά, δεν είναι κάτι τρομερό, θα μου πείτε. Για μένα όμως είναι, γιατί το συγκεκριμένο πρωτάκι (ο αγαπημένος μου Σπύρος), δε με πλησίαζε εύκολα και μάλιστα στη γιορτή και τα γενέθλιά του που ήθελα να του ευχηθώ με αγκαλιά είχε κρυφτεί κάτω απ το θρανίο...Ντροπαλός και της άποψης ότι δε φιλάμε γυναίκες...Ή μάλλον δε καταδεχόμαστε. 

Μεγάλη μου κατάκτηση η σημερινή...